o słowach słów kilka

Szczerze zazdroszczę niektórym ludziom charakteru pisma, z owym lekkim, zakręconym „i”. Po prawdzie, to zazdroszczę praktycznie wszystkim, którzy mają choć odrobinę lepszy charakter pisma ode mnie. To moja osobista tragedia życiowa, której nie poprawiają ani serie ćwiczeń ani wielkie chęci. Od lat ubolewam, że moje litery nie są tak kaligraficzne i czytelne jak bym chciała. Nie wiem co by powiedział na ten temat grafolog i szczerze powiedziawszy, wolę raczej nie wiedzieć. Zapewne ten badacz ludzkich charakterów przeniesionych razem z atramentem lub tuszem na papier oświadczyłby, że jestem osobą nieskładną i roztrzepaną, nie stroniącą od bałaganu oraz z trudem się skupiającą. Muszę zaznaczyć, że jest to nieprawdą, a moje chaotyczne pismo jest raczej efektem chęci jak najszybszego przelania myśli na papier, niż wewnętrznych predyspozycji do nieporządku. 

Swoją drogą muszę przyznać, że szczerze podziwiam spokój ludzi w czasie pozostawiania znaków na papierze. Dla mnie jest to naprawdę niezwykłe i myślę, że to właśnie w słowach i literach jest ukryta cała magia. Trochę szkoda, że ludzie tak bardzo to lekceważą, jakby zapomnieli że w pozostawionych przez nich na kartach papieru czarnych znaczkach drzemie ogromna siła. Nie chcę wpaść w patos, ale w mojej opinii każde słowo to zaklęcie, inkantacja. Słowa czarują, zmieniają znaczenie, budzą myśli i emocje. Są tylko umownymi znakami graficznymi, a wyobrażają i znaczą tak dużo – przekazują informacje, są powiernikami wszystkich naszych sekretów oraz opowiadają historie. Sprawiają, że wydarzenia pozostają niezapomniane, a ludzie stają się nieśmiertelni. Podobno pierwsze pismo jakie stworzył człowiek, było pismem piktograficznym – prostym językiem obrazkowym, w którym zwyczajne kółko oznaczało Słońce. Później pismo i język się rozwinęły, do znaku doszły nowe znaczenia oraz idee. Nastała era pisma ideograficznego, w którym wcześniejsze symbole zaczęły wyrażać głębsze pojęcia. Koło przestało być już tylko Słońcem, a stało się dodatkowo znakiem ciepła, światła i lata. Zwyczajne kółko nabrało nowego wydźwięku, zmieniło się w coś „ponad zwyczajne kółko”. Czy to nie jest niezwykłe? A teraz? Czy to, że odczytujecie te małe kreseczki i kropki, składając je w myślach na moje słowa, nie jest czymś niesamowitym, wręcz nie z tego świata? Nic dziwnego, że w legendach i baśniach to bogowie zsyłają człowiekowi pismo. Litery to władza, zaklinanie, ale także tworzenie i powoływanie do życia. Uczymy się pisania jeszcze jako małe dzieci, a potem zapominamy o tym, jak bardzo jest to magiczne. Niewielkie esy-floresy mogą być czym tylko zechcemy. Stołem, górą, kotem, lasem… Czego sobie dzisiaj życzycie? Stworzę wszystko, czego tylko zechcecie – wystarczy tylko, że dotknę stalówką papieru…

kolaż 193

o wakacyjnych wspomnieniach i dobrych ludziach, których spotykamy

Co można robić w zimne, ciemne, styczniowe wieczory? Można marudzić na wspomniany już chłód i mrok, można zapaść w muminkowy sen zimowy, można jak Włóczykij uciekać na południe i zajadać się pomarańczą, albo zaszyć się w jakimś ciepłym kącie i oglądać zdjęcia z minionych wakacji. Łatwo się domyślić, że niedawno wybrałam ostatnią możliwość. 

Przeglądałam te zdjęcia, przypominałam sobie różne sytuacje oraz miejsca i śmiałam się coraz bardziej. Spotkało mnie w zeszłym roku tyle dobrych rzeczy, jak zawsze zresztą. Nie jestem w stanie powiedzieć, czy podstawa tego zjawiska leży w moim statucie (turysta na rowerze jest "lepszy" od turysty w aucie, który tylko przejdzie przez daną wioskę czy miasteczko i nie zobaczy ani niebieskiej doniczki, ani ławki pod kasztanowcem, ani nie zje lodów w naszej kawiarni i z nikim nawet "cześć-cześć" nie wymieni), czy w dobroci spotykanych ludzi, albo w moim prywatnym farcie i pozytywnym nastawieniu. Myśląc o dobrych rzeczach podobno przyciągamy je do siebie. A nawet jeśli nie przyciągamy, to zauważamy głównie te dobre a nie złe sytuacje, więc w sumie wychodzi na jedno. Wydaje mi się jednak, że źródło moich dobrych przygód leży we wszystkim po trochu. 

Przeglądam te zdjęcia i ponownie spotykam tamtych ludzi. Wspominam blondynkę ze sklepu ze starociami o wdzięcznej nazwie "Hamstern Tur och Retur", która specjalnie wybiegła za nami ze sklepu, żeby poczęstować nas pysznym ciastem z rabarbarem oraz z wiśniami. Znowu rozmawiam z rowerzystą Piterem, który samotnie przemierzył Norwegię i wracał do swego domu gdzieś na południu Szwecji. Śmieję się do dwóch starszych norwegów, którzy w ramach bonusu do zakupu pewnego niedużego, ale bardzo ładnego obrazu obdarowali nas kryształowym lusterkiem w posrebrzanej ramie z monogramem. Przypominam sobie "szalonego" malarza mew, tworzącego swoje obrazy na kawałkach wyrzuconych przez morze desek (wciąż mam w portfelu jego wizytówkę) no i znowu myślę o małej dziewczynce, o wdzięczmy imieniu Viera. Nie wiem, ile Viera miała lat, pewnie około ośmiu. I pomimo wielkiej bariery językowej - ona nie znała ani angielskiego, ani polskiego, a ja niestety nie władam szwedzkim, to świetnie się ze sobą porozumiałyśmy. 

Brakuje mi tego bardzo, tej swobody i ogólnego ludzkiego zaufania kiedy jeżdżę zabrudzonymi autobusami, słucham przekleństw na zaplutych ulicach i jestem poszturchiwana przez niemiłe starsze panie w sklepowych kolejkach. Ale zaraz powraca mi dobry nastrój, bo zdaję sobie sprawę, że za parę miesięcy znowu gdzieś pojadę i będę miała fajne przygody oraz przypominam sobie, że Viera miała oczy niebieskie i piękny, słoneczny uśmiech małej dziewczynki. 

kolaż 150

o ciele i duszy, czyli jedna rzecz a dużo wariantów spojrzenia

Kto tu zagląda i podczytuje kolejne posty, ten zapewne pamięta wpis z zeszłego tygodnia. Przypomnę jednak - rzecz tyczyła się ciała, a ściślej ciała kobiecego i wiecznego niewieściego marudzenia na fizyczne "wady" marudzącej. Ten temat doprowadził mnie jednak do dalszych rozważań i rozmyślań, aż w końcu dobiłam niechcący do bezkresnego oceanu metafizyki. Zastanawiając się swobodnie nad swoim ciałem i cielesnością, doszłam bowiem do wniosku, który od dawna czułam, ale wreszcie doprecyzowałam i słownie wyartykułowałam. Mianowicie, w moim odczuciu i rozumieniu "ja" nie mieści się w ciele, czy też dosłownie, fizycznie w ciele. Powiem inaczej - ja to nie moje włosy, oczy, ręce, nogi i te różne czerwone, pulsujące rzeczy w środku. Ja to duch wewnątrz, którego to ducha osobiście rozbiłabym na trzy elementy - biologiczny instynkt pierwotny, ujawniający się często w przypadkach zagrożenia i będący tą "jaskiniową" wolą walki o przeżycie, nabytą w czasie życia wiedzą i inteligencją, oraz duszą, która dla mnie jest główną cechą człowieka i jego predyspozycjami do bycia dobrym lub złym. I właśnie składowa tych trzech bytów niematerialnych to owe tajemnicze "ja" nazywane także Zuzanną. Dlaczego wiec używam określenia "moje włosy"? Z prostej przyczyny. Moje ciało nie jest mną, ale należy do mnie. Noszę je jak ubranie i chociaż dbam o nie, pilnuję, żeby nic się w nim nie psuło oraz żeby było bezpieczne, a także jestem szczęśliwa z bodźców, które moje ciało odbiera i mi przekazuje, to nie utożsamiam się z nim.

Dlaczego piszę o tym wszystkim? Bowiem okazało się, że jeden, zdawałoby się prosty temat, stał się tematem ogromnej dyskusji i niekiedy solidnych awantur. Pierwsza pani z jaką rozmawiałam, nazwijmy ją Panią X., po wysłuchaniu mojego pytania czy uznaje swoje ciało za "siebie" czy też w ogóle się z  nim nie identyfikuje, popatrzyła na mnie trochę jak na oszołoma i wariatkę, po czym ze śmiertelną powagą sparafrazowała Ludwika XIV oświadczając, że "moje ciało to ja!". Zaciekawiona tak stanowczą reakcją, postanowiłam popytać dalej. Zadałam więc to samo pytanie pewnej parze Y., co skończyło się solidną wymianą zdań i kilkoma brzydkimi słowami. Pan Y. wyraził bowiem opinię, że jego ciało jest ściśle z duchem połączone, jedno na drugie wzajemnie wpływa i trzyma się w całości. Pani Y. była zdania, że "ona" to ten głos z tyłu głowy, który nie ma nic wspólnego z ciałem, w którym się znalazł i zapytała Pana Y., czy gdyby amputowali mu rękę lub nogę to byłby w mniejszym stopniu sobą, niż jest teraz. Jak mówiłam, trzeba było jednak odejść od tematu, żeby uniknąć rękoczynów. Następna w kolejności była Pani Z., która wysłuchała mojego pytania ze spokojem i powiedziała, że też o tym ostatnio myślała, głównie z powodu nieciekawej sytuacji zdrowotnej i (przepraszam za sformułowanie) kilku okolicznych zgonów. Przez to wszystko doszła do podobnych wniosków co ja, mianowicie, że jest jak kierowca samochodu - siedzi duchowo w środku i steruje, ale nie jest fizycznym obiektem sterowanym. Moment śmierci jest dla niej czymś podobnym do zatrzymania auta, wyłączenia silnika i wyjścia na zewnątrz. Ciało już nie działa i jest zepsute, ale kierowca ma się dobrze i wciąż jest sprawny. Opowiedziała o tym także swojemu chłopakowi, Panu Z., który ponoć się strasznie zirytował i śmiertelnie się na nią obraził. Pogląd Pana Z., na ten temat jest prosty - człowiek to ciało i nie ma w tym żadnej metafizyki. Kiedy człowiek ginie, znikają jego myśli bo mózg przestaje funkcjonować, ale ciało istnieje nadal, a więc także i człowiek. Innymi słowy odkopując na afrykańskiej pustyni szkielet Pramatki Ewy odkopujemy człowieka, a nie jego pozostałość, czy opakowanie. 

Nie zrozumcie mnie źle. Dzisiejszy post (sponsorowany przez literkę "C" jak "ciało") nie jest w żadnym wypadku próbą wywołania awantury ani przekonywania nikogo do niczego. Temat "kim jestem?" i "co się stanie ze mną po śmierci?" jest tematem tak naprawdę nie do rozstrzygnięcia, ponieważ tak naprawdę argumenty logiczne nie mają tutaj nic do gadania. Fascynujące jednak i piękne jest to, że ludzie są tak różni od siebie i mają tak różne poglądy - nie ważne, czy to kwestia niematerialnego ducha czy fizycznej inteligencji mózgu.

kolaż 176