"...panda kontratakuje" - niespodziewany epilog

 Niespodziewany nocny SMS:

MRC - "Zuzu, no! Przez Ciebie ogladam teraz pande :P"

ja - "Zabojcze, prawda?"

MRC - "Ba! Teraz probuje zejsc z drzewka (albo sie z nim bawi)"

~~
Pan Da jako cyniczna część mojej osobowości oczywiście o wszystkim wiedział od razu i nie pozostawił tego bez komentarza:

Pan Da - Widzisz? Ta cała MRC zna się na ludziach... to znaczy na pandach i wie co dobre. Może, jeśli mi się będzie chciało, zaproszę ją na kawę?
ja - Wiesz że ona mam męża i dziecko?
Pan Da - ........... fuck.

Alla prossima.

alfabetyczne i gorące życzenia dla wszystkich Dobrych Duchów roku 2012

Tak jak i w latach poprzednich, (bo staje się to powoli tradycją), chciałabym z okazji zbliżających się Świąt podziękować wszystkim tegorocznym Dobrym Duchom, jak i życzyć im wszystkiego najlepszego.W gruncie rzeczy, cyniczny Pan Da mi tu podpowiada, że powinnam wziąć i przekopiować zeszłoroczne listy, ale jest to niedopuszczalne. Wszak wszystko należy zrobić porządnie od początki i dopiąć na równie porządny ostatni guzik. Chociaż z drugiej strony to budujące, że tyle Duchów ze mną pozostało i nie odfrunęło za horyzont (a przynajmniej niezbyt daleko).

Jak zawsze, żeby było sprawiedliwie, w kolejności alfabetycznej chciałabym podziękować:

cichej Annie G. - która, mimo iż wciąż jest uparcie milcząca, to jednak jest nadal obecna. (Obawiam się, że o Fluttershy nie można po prostu zapomnieć. Yeah!).

sympatycznej Julce -  podobno rodziny, w tym szwagierek się nie wybiera. Tym bardziej się cieszę, że trafiło na Ciebie.

ukrywającej się Justynie - standardowo - i tak się przede mną i Tą Trzecią nie ukryjesz. Dopadniemy Cię po sesji i zabierzemy na kolejny sabat. Bo bez Ciebie to nie to samo co z Tobą, mon chéri. 

nordystycznemu Kubie - który pokazał mi Troję bez konia (jaki kraj, taka Troja...) i wyjaśnił rolę głowy samicy konia w czarnym PiArze Skandynawów.

niezwykłej Marcie tudzież Nefertari - kiedy przezwałam Cię Matrioszką nie przypuszczałam, że tak szybko będzie to brzemienne w skutki. Niech Młody rośnie na chwałę kultury i literatury, jak jego mama! (I przy okazji ukłony dla męża).

wiercącej się Monice - czyli kulinarnej, która każdy życiowy zakalec potrafi przemienić w najlepszy z wypieków sukcesu.

mruczącemu Mumrikowi - który co prawda Muminków nie zna, ale Włóczykija i Joka odtwarza genialnie. Dziękuję za wszystkie piórka, nie tylko różowe. 

drapieżnej Paulinie - która nie doprowadza do zagłady świata, ponieważ jest miłosierną i najlepszą Matką Wszechświata jaką znam (bo jedyną).

odległemu acz bliskiemu Ptasiemu Dziubowi - cieszę się, że życzenie z zeszłorocznej kartki tak szybko zaczęło się sprawdzać. Dużo szczęścia życzę całej Dziubatej czwórce.

złoto-słownej Sybilli - każde Twoje mailowe słowo spijam z ogromną radością. Jeśli Tobie moje maile sprawiają choć procent tej samej radości, to jest to chyba bardzo udany układ.

Homkowi Toftowi -  który zawsze znajdzie czas, żeby zejść ze strychu lub wygrzebać się spod sterty lin i ze mną pokorespondować. Dziękuję za każdy rysunek i list od Ciebie.

niezastąpionej Zielińskiej - która udowodniła, że Męskim Mężczyznom nawet w różu jest do twarzy.

Ekipie "Niebieskich Traw" których nie miałam okazji osobiście poznać, a którzy dali mi ogrom radości i satysfakcji. Dziękuję Wam za każdą pojedynczą trawę i za cały bukiet.

Grupie Militarno-Historycznej Berliner Mauer - ze szczególnym uwzględnieniem mojego ulubionego Obelixa, który zawsze jest skory, by dać mi jakąś radę.

Grupie Poetyckiej Orion - a szczególnie nie-Brzydkiej Małgosi (którą w każdej chwili chętnie przytulę) oraz Sławie, która zawsze ma jakiegoś anioła na podorędziu. 

A także tym troszkę dalszym, ale wciąż obecnym: Adamowi Augustinowi, ChoAngel, Eddiemu, Goździkowej, Kkohaku, Kunie-Kundzie, Maczuczowi, Pani Ewie, Radkowi, skart2005.

Wespół w zespół z całą notesową ekipą (czyli, alfabetycznie: Azzurro Cavallo, Czeszławem Miłosiem, FanTomkiem, Panem Dą, PaPi Lotką, PiPim Nielotem oraz Wolfgangiem) podziękować za wspólnie spędzony czas oraz życzyć Wszystkim tego, czego sobie sami życzą: świętego spokoju, wygładzenia niedoskonałości, smacznej ryby, fajnych prezentów, laserowego miotacza albo pokoju na świecie. Amen.

świąteczny kolaż 128 zrobiony na zamówienie

złamane serce Pana Dy czyli zawieruchy w fioletowym notesie Zuzanny

Pomimo długiego milczenia, w notesie sporo się dzieje. Ale ponieważ poza notesem również dzieje się niemało, moja mała ferajna musiała zejść na dalszy plan wyznań blogowych. Były więc imieniny Czesia (20 kwietnia, ale zawsze!), wyjazd wakacyjny (i tymczasowa przeprowadzka do podróżnego notesu w kratkę), urodziny Jasia (który jest już duży, bo ma prawie trzy miesiące. Jak ten czas leci...), odkrycie przez FanTomka tajemnicy własnej tożsamości (co sama odkryłam z freudowskim zaskoczeniem), oraz bunt Pana Dy związany z nagłym przyrostem naturalnym polnych czarownic (wiadomo: więcej czarownic = mniej miejsca dla Czołowego Cynika). Ale o tym wszystkim innym razem. Zdarzył się bowiem wypadek nieprawdopodobny - Pan Da się zakochał. 

Wbrew temu, co można by sądzić, wybranką naszego Ironisty nie została PaPi Lotka (ani inny mieszkaniec notesu) tylko Bufka, i to - co ciekawe - Bufka prawdziwa, z krwi i kości, a nie z tuszu i papieru. 

Kim jest Bufka? Najlepszą odpowiedzią na to fundamentalne dla tej opowieści pytanie, jest poniższy fragment książki "Lato Muminków": 

- Gdybyśmy potrafili  z r o z u m i e ć,  jak to się dzieje, to wielka fala wydawałaby się nam czymś zupełnie naturalnym.

- Naturalnym! - pisnęła mała, gruba Bufka. - Homek nic nie rozumie! Wszystko jest na opak, wszystko! Przedwczoraj ktoś mi włożył szyszkę do buta, żeby podkreślić, jakie mam duże stopy, wczoraj jakiś Paszczak przechodząc koło mojego okna zaśmiał się dwuznacznie, a dziś znowu to!

- Czy cała ta wielka fala jest po to, żeby zirytować Bufkę? - spytało jakieś małe stworzonko (...)

- Tego nie powiedziałam - wykrztusiła Bufka przez łzy. - Czy jest ktoś, kto by pomyślał o mnie albo zrobił cokolwiek dla mnie? Nie mówiąc już o dużej fali!

- Może po prostu ta szyszka spadła z sosny - podsunął usłużnie Homek. - Jeżeli, oczywiście, była to szyszka sosnowa. Jeśli zaś nie była sosnowa, to musiała być jodłowa. A czy twój but jest wystarczająco duży, żeby pomieścić szyszkę jodłową?

- Wiem, że mam duże stopy - mruknęła Bufka z goryczą.

- Ja tylko próbuję to jakoś wytłumaczyć - odparł Homek.
- To kwestia odczucia - odpowiedziała Bufka. - Tego się  n i e   d a  wytłumaczyć! 

To właśnie klasyczna, Janssonowska Bufka.
Mój prywatny egzemplarz Bufki znam lata świetlne i jest to znajomość niezwykle owocna i obfitująca w zadziwiające sformułowania. Ta Bufka jest bowiem zaprawiona w wojnach świata i zakonserwowana w cynicznym sosie, co sprawia, ze jest osóbką wyjątkowo uroczą. Skrytym marzeniem Bufki jest wielka zagłada świata, której nie realizuje, bo jest zbyt wspaniałomyślna. Szczerze kocham tę kobietę! W każdym razie...

Dnia pięknego, czerwcowego, przydreptała do mnie Bufka, stanęła i z błyskiem w oku zakomunikowała, że zamierza przejść przemianę duchowo-cielesną. (Niestety mogę przytoczyć jedynie tekst. Ekspresję ruchowo głosową musicie wyobrazić sobie samodzielnie): 

To nie dieta, a zmiana stylu życia! Bo dieta zakłada fazę początkową i fazę końcową i ja zawsze w tej pierwszej fazie początkowej myślałam już o fazie końcowej, że jak to się skończy to się nażrę chrupek! A TO to będzie zmiana bez zakończenia! Łapiesz!? Wieczna faza początkowa bez fazy końcowej! Zuza!!! Ja się przepoczwarzam! Jak motyl! Jak przyjdę w październiku to będę jak palec, jak MOTYL! Jak je***ę skrzydłami to będzie jak podmuch nuklearny! Najpierw zmiotę skórę od mięsa, potem mięso od kości, a potem kości od kości! Będę Pieprzonym Motylem Nuklearnym!

Dla upamiętnienia tej przemowy zapisałam to w swoim notesie, dla potomności. Los chciał, by na ten cytat napatoczył się Pan Da:

Pan Da rzadko się śmieje, a jeszcze rzadziej używa skrótów. Sformułowanie "lol" sugerowało więc, że sprawa jest poważna. Nie pozostało mi nic innego, jak przedstawić sobie tą dziwną parę i czekać na rozwój wypadków. Randka została zaaranżowana, Bufka obrzuciła Pana Dę krytycznym spojrzeniem i zapadł wyrok. Niestety negatywny. Skazujący. Dożywotni.

Pan Da jeszcze długo był załamany po tym zawodzie miłosnym i wyraźnie unikał towarzystwa, zwłaszcza Czesława i Wolfganga. Wiadomo - pierwsza miłość... jednak w końcu doszedł do siebie, a nawet wyszło mu to na dobre. (Chyba).

A Bufka całą tą sprawę skomentowała jednym zdaniem: Ale co to jest "perszing"?  

Fino alla prossima volta!

to już 2 urodziny 17sylab! - czas na małe podsumowanie

Przyznam od razu, że nie przypuszczałam w najmniejszym stopniu, że ten blog utrzyma się dwa lata, a tu proszę - zleciało, nawet nie wiem kiedy! Oglądam się teraz za siebie i nie mogę się nadziwić ile rzeczy tu zostało napisanych i (co mnie dziwi jeszcze bardziej), że ktoś to w ogóle czyta! A właśnie... 

Wiem, że jest tam Was całkiem spora grupka, moi Kochani, zwykle utajona i milcząca, ale wiernie i na bieżąco śledząca moje babskie gadanie. Dlatego dziękuję Wam wszystkim za tą cichą (choć nie zawsze) obecność, za każdy publiczny komentarz, za wszystkie prywatne wiadomości wysyłane na maila oraz za wszystkie ciepłe słowa powiedziane wprost, w niewirtualnej rzeczywistości. Dziękuję! 

Sama należę do tego "milczącego grona" czytelników, którzy czytają i śledzą, ale raczej nie pozostawiają śladów w postaci komentarzy. Dlatego tych blogerów, których swoim uporczywym milczeniem rozczarowuję, uroczyście przepraszam i zapewniam o swoim oddaniu. Parafrazując: "Milczę choć jestem!"

Z innej beczki. 

Przyjrzałam się dokładnie wszystkim zebranym do tej pory postom i nie mogłam nie zauważyć, że przez te dwa lata solidnie (acz nieświadomie) odeszłam od planowanej na początku konwencji. Postaram się to naprawić i sprawić, by nazwa "świat w 17 sylabach" stała się bardziej adekwatna i przystająca do rzeczywistości niż do tej pory. Oznacza to oczywiście więcej haiku, najprawdopodobniej zamieszczanych nie tylko jako haibuny czy jako przerywnik w "normalnych" postach, ale i pojedynczo.

Poza tym, żeby ułatwić nawigację i poruszanie się w archiwum, wprowadzam "Etykietki". Prawo co prawda nie działa wstecz, ale to ja tu stanowię prawo (chachacha!), więc wszystkich potencjalnych poszukiwaczy i innych zainteresowanych zapraszam do szperania. Znajdziecie tam między innymi "haiku", "babskie gadanie" czy "kącik PiPiego Nielota i reszty ekipy".

No, a żeby nie było tak strasznie poważnie, to przejdę do (mam nadzieję) weselszej części programu.

Zaraz po rozpoczęciu blogowej działalności odkryłam w pulpicie nawigacyjnym zbiór słów-kluczy, przez które ktoś (być może również niektórzy z Was) trafili na tego bloga. Najciekawsze okazały się te pojedyncze, które z racji wielkiej sporadyczności nie zostały przez blogspot'a uwzględnione w ogólnej statystyce. Zaczęłam więc zbierać te słowa do dokumentu żeby uchronić je przed zapomnieniem i teraz nadszedł czas, na publiczną prezentację niektórych z nich. Trochę się tego przez te 24 miesiące nazbierało... Zapraszam do lektury! (Kolejność alfabetyczna, pisownia oryginalna).

~~

"imię zuzanna pasuje"
"listopadowy wieczór w blasku zniczy'
arapeshowie zdjęcia
asterix i obelix rzymianie
auto z hds na białym tle

- tutaj widać spełniam się jako stuprocentowa kobieta, bo nie mam zielonego pojęcia o co chodzi... 

baltroczyk buty niedzwiadki
brązowy motyl lato smutne

 - a właśnie. Tak przy okazji, bo w sumie tego nigdy nie powiedziałam. Z tymi motylami sprawa jest prosta: jeżeli pierwszy wiosenny motyl jakiego dostrzeżemy w danym roku będzie w dobrym kolorze (np. żółtym) wtedy mamy pewność, że lato będzie udane. Jeśli widzimy brązowego... Cóż, ja zawsze w takich momentach wzruszam ramionami wychodząc z założenia, że gdzieś na pewno widziałam żółtego tylko nie zapamiętałam, a tak w ogóle to kto by wierzył w takie wróżby?

browar obywatelski wlasciciel
bufka muminki

 - myślę, że o tym to my podyskutujemy w najbliższym czasie. 

chór save me my lord
cierniowa droga etnografa
co może kulturoznawca

 -  kulturoznawca oczywiście może mieć spore kłopoty ze znalezieniem roboty w swoim zawodzie! (Zresztą tak samo jak wszyscy inni).

co oznacza kolko w pismie obrazkowym
coś o sylwestrze i nowym roku
cytryna ile ma sylab?

- pytającemu odpowiem, że "cytryna" ma trzy sylaby, a także żółtą skórkę (cztery sylaby), pestki (dwie sylaby) i kwaśny sok (trzy sylaby).  

czy zimą są zapchlone psy i koty
dolina z misiami-szkic
dzieci i ryby głosu nie mają

- pewnie że nie! Dlatego najbardziej przekichane w życiu mają małe rybie dzieci bo one nie mają głosu podwójnie.

dziewczyna szyjąca
dziewczyny w maskach gazowych
epitafium dzisiejsze
erotyczne story

 - czyżby ktoś chciał u mnie wywołać rumieniec? A może raczej sam się zarumienić? :)

gdy mrówka się zakocha wyrastają jej skrzydła
gdzie można spodkać robaczki świętojańskie?
gibsona ilustracja fryzury mężczyzn
haiku schody obraz
hamlet dla homka

- nie wiem, czy można Homkowi sprezentować Hamleta? W końcu to żywe istoty. No... literackie, ale jednak żywe. Poza tym Hamlet nie należy do osób godnych zaufania - gada z czaszkami i ma manię prześladowczą... 

hells angels dyskoteka tychy
homo symbolicus w filozofii komunikacji
jak wiązać chustę na szyi

 - moim zdaniem raczej niezbyt mocno. W innym wypadku polecam kawałek grubego sznurka i węzeł szubieniczny bo chustka może być... nieskuteczna.

jak wygląda kolaż stworzenia świata
jesien idzie przez swiat
joanna krótka

 - kiedy mowa o "Krótkiej Joannie" to zapewne chodzi o "Asię"? 

kapelusz na deszcz
katowice urząd orły
kobieca autoerotyka
kolaz motywacyjny
kolaż - nie pal

- to chyba można połączyć? 

kolaż erotyczny

- och Wy! ....No dobra, załatwione. Ze specjalną dedykacją dla szukającego, będzie trochę erotyki w kolażach w niedługim czasie.

kolaż poranne wstawanie
konfederat
konformizm w literaturze popularnej
kucharka pin up
listy do alkoholu
listy o tęsknocie
mała złośnica pin up

 - osobiście oczami wyobraźni widzę teraz Małą Mi w pończochach i kusej spódniczce... 

maska gazowa buldog
maszyna do pisania stara
mężczyzna wojownik
miłość rysunek
misie - nie chce mi się
mrqu

 - hmm....? ...że co?

muminek o nicnierobieniu
mur berliński
nagrobki dziecięce
najdziwniejsze zdania
najstarszy nielot

nawłocie
nie umiem przestac filozofowac
nie zwracać na to uwagi w razie
niebieski azurro
niebieski koń tłumacz
niebieskie konie

niemcy jedza ziemniaki
niemcy nie jedza ziemniakow

- no to w końcu jak? :)

niemiec w masce gazowej
nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków praca licencjacka
notatka o motylu
notatka o rodzajach muzyki
notatki na temat śniegu
ofelia histeryczki
ojciec chrzestny dlaczego tak popularny

- zapewne dlatego, że "Ojciec Chrzestny" to I Ching. Przynajmniej dla niektórych :)

opowiadania erotyczne mama

 - "O nie! Matki mi do tego nie mieszaj!"

opowiadania z doliny muminków zagadki
patatajać

pępek rysunek humor
pierwszy śnieg czyli
pierzo gangster z
pogodzę mój tłumacz angielski

 - to on się obraził? Niedobry tłumacz! 

postacie wymyślone - rysowane

prysznic na biwakuprzyjemność nic nie robienia
pyzaty aniołek
rogowa zakładka do książki
rok 1900 buty
roznica miedzy spodnica i sukienka i inne zagadki dla facetw

 - no właśnie. Raz na zawsze powiem niezorientowanym, przypomnę niepewnym i potwierdzę tym prawie-pewnym: najprościej skojarzyć, że spódnica jest z trawy. Nigdy nie słyszałam o sukience z trawy, a o spódnicy i owszem. Obraz dopełnia sznur kwiatów i ewentualnie biustonosz z połówek kokosa. Sukienka nie ma takich udogodnień... 

rzetelność spada po skróceniu kwestionariusza
sianie kolaży
snufkin
sono d'accordo con te tłumaczenie
stronzo

 - "sono d'accordo con te" to oczywiście "zgadzam się z tobą". Warto dorzucić do tego jeszcze "la mia bella" i przyswoić na przyszłość Panowie. No, ale jeśli Wasza Kobieta nagle rzuca w Waszym kierunku "stonzo"... Cóż, widać żarty się skończyły i lepiej bez kija nie podchodzić. 

suknie 1900 r.sylaby czereśnia
sylaby dym
sylaby mount everest

- podobnie jak w poprzednim wypadku z cytryną wyjaśnię, że "czereśnia" składa się z trzech sylab (a także ogonka - 3 sylaby - nazywanego szypułką - także 3 - i pestki - 2) a "dym" z jednej. W przypadku wspomnianego ośmiotysięcznika mamy do wykorzystania cztery sylaby. ;) 

symbole ksiezyca u slowian
szkielet pramatki ewy
sztanca rowerowa
śnieg odgarnianie na wesoło

teoria haiku
tęsknie za tobą
wiersz haiku na temat codzienna świętość święta codzienność
wiersz o śniegu
wiersz o wiatrakach
wiersze o koniach

 - czyżby znowu chodziło o Azzurro? Pan Da będzie bardzo zawiedziony...

więź człowieka z naturą
włóczykij twarz
wszystko o sylabach

 - cóż, sylaba to "element struktury fonologicznej o głośnej artykulacji, większy niż segment (głoska), mniejszy niż wyraz, który może stanowić lub być jego częścią. Dwie najczęściej spotykane klasyfikacje sylab to podział na sylaby otwarte i zamknięte oraz podział na sylaby lekkie i ciężkie"... Szczerze radzę zapytać Kulinarną, ona siedzi w tym biznesie od trzech lat.

wytworem mojej jazni
zgubiony kolczyk
zolte buciki gif
żarty kulturoznawcze
życzenia alfabetyczne

Cóż, na życzenia będziecie musieli poczekać do grudnia. A na razie mam nadzieję, że przed nami co najmniej kolejne dwa lata wspólnego przeżywania świata, nie tylko w 17 sylabach.

Pozdrowienia z Mazur!
IRO

bunt na pokładzie czyli "Niebieskie Konie..." część 2

Intuicja czarownicy mnie nie zawiodła i rzeczywiście - tak jak zapowiadałam w kwietniu - następuje kolejna porcja wieści z pierwszej linii papierowego frontu mojego notesu. Przez te półtora miesiąca trochę się pozmieniało, głównie jeśli idzie o ilość mieszkańców.

Pierwszą nowością i wielkim zaskoczeniem dla wszystkich było pojawienie się Papi Lotki. Trudno określić jaka właściwie jest relacja z PiPim Nielotem ani jak długo się znają, ale jedno jest pewne: "Papi Lotka w przeciwieństwie do PiPiego nie jest nielotem tylko lotem a raczej lotą. Młodą lotą czyli lotką. Do tego jest zalotną papilotką (ogólnie) i to wściekle kreatywną. Często ją ponosi na skrzydłach artyzmu". Od PiPiego różni ją więc posiadanie ciemnych skrzydełek i skręconego (papilotem) dzyndzla na czubku głowy. Od chwili jej zamieszkania w notesie zagarnęła dla siebie wszystkie notatki poświęcone ogólnie pojętej "artystyczności". Poza tym znalazła swoje powołanie życiowe, a mianowicie przekomarza się z Panem Dą. Kiedy się wprowadziła PiPi "wyglądał jak napuszona cytryna" i "dla odmiany nie był pewien do czego to doprowadzi". Pan Da "zaczął się mimowolnie zastanawiać czy był kiedykolwiek zakochany. Dziwne... Pan Da zwykle nie zachowuje się w ten sposób...". "Małemu Czesławowi było wszystko jedno, bo jest wciąż za mały by zrozumieć złożoność pewnych rzeczy. Zastanawiał się tylko czy będzie mógł z Papi popatatajać". "Azzurro... przepraszam... Marco tymczasem bardzo się ucieszył. Wiadomo - włoska krew nie zna różnic gatunkowych".

Po Papi pojawił się zaś Fantom. Niewiele wiem o tym maluchu poza tym, że jego tatusiem był prawdopodobnie Upiór z Opery - to by tłumaczyło imię (rodowe) i buźkę rysowaną na bazie yin - yang. PaPi twierdzi, że tak naprawdę nazywa się Fan Tomas, co nie przekonuje racjonalnego PiPiego Nielota ("który wciąż jest lekko nieufny wobec PaPi") i który przekonuje, że poprawniej będzie mówić Fan-Tomasz. W każdym razie Upiór Junior jest jeszcze mniejszy niż Czesław (ach, ten mój mały głupiutki Czesław!) co jak się często zdarza w takich przypadkach - zaowocowało wielką przyjaźnią dwóch małych stworzonek. Co prawda brak im wspólnych zainteresowań (Fantom nie patataja ani nie pisze wierszy), poza tym nie potrafi mówić (robi co najwyżej smutne miny), ale bawią się wspólnie z dala od spraw dorosłych. Ostatnio dokleiłam do notesu notatkę znalezioną w innym zeszycie. PiPi Nielot długo ich szukał i w końcu znalazł - schowali się pod doklejonym papierem. Te dzieci... 

Na kartach pojawiły się także czarownice zielne, które nic nigdy nie mówią (tylko się wiją jak małe kijanki) a także Wolfgang, ale nie wiadomo czy zostanie na stałe. Wygląda na... dzikiego zwierza.

 
W każdym razie w notesie zaczyna się robić... ciekawie. Dla tych, którzy wątpią - to wszystko dzieje się samo i naprawdę nie mam wpływu na tę menażerię. Zaraz po weekendzie majowym naskoczył na mnie Pan Da z pretensjami "Gdzie byłaś przez cały długi weekend cholero!?". Na moje tłumaczenia nie zareagował, więc spytałam, czy mam mu narysować grilla. Oburzył się. "Czy ty widziałaś kiedyś grillowany bambus, kobieto?". PiPi i PaPi byli bardziej wyrozumiali. Kolejna awantura także została wszczęta przez Pana Dę. "Pan Da wyglądał na oburzonego" i krzyczał "Co to niby za wklejanki!?". Jak można się domyślić poszło o wklejenie do zeszytu notatek "obcego pochodzenia". W mojej obronie stanęła PaPi Lotka, argumentując że "to jej notes i ma prawo wklejać co jej się podoba!". Pana Dy to nie przekonało. Uparł się, że on "tu mieszka! To nasza przestrzeń życiowa!". PaPi Lotka chyba machnęła na to bezradnie skrzydełkiem, a PiPi Nielot skomentował to tylko krótkim "uważaj z tą przestrzenią życiową bo ci jeszcze wąsy wyrosną". Niestety - wygląda na to, że Pan Da jest zwierzęciem nie dość że cynicznym to jeszcze terytorialnym. I o ile akceptuje niebieskie konie i łosie które nie piszą wierszy to nie będzie tolerował niczego, co nie powstało bezpośrednio na kartach notesu. Może nie lubi kleju, nie wiem.

W każdym razie jak to się wszystko potoczy dalej - nie mam pojęcia. Ani kto się pojawi w najbliższym czasie. Wszyscy się chyba zadomowili na stałe (nie wiem tylko jakie ma plany Wolfgang, ale coś mi się wydaje, że węszy za jakimś przytulnym kątem). Mam tylko nadzieję, że niczego nie podpalą ani nie zdemolują. Oraz że Panu Dzie nie urosną jednak te wąsy...

Alla prossima volta!

"Niebieskie Konie w mojej głowie" czyli Azzurro Cavallo i inne wytwory niewieściego umysłu

Nie jest dla mnie nowością ani odkryciem, że mój mózg działa w przedziwny sposób i ciągle zasypuje mnie nowymi wytworami wyobraźni. Czasem jednak potrafi mnie mocno zaskoczyć, a efekt tego zaskoczenia staje się pełnoprawnym mieszkańcem mojej jaźni. W każdym razie dobrze że Freud już nie żyje, bo pewnie miałby ze mną pełne ręce roboty. 

Podobno każda wiedźma powinna posiadać tzw. "Księgę Cieni" w której zapisuje zaklęcia i całą swoją wiedzę o magii, a każdy wierszokleta - notatnik na wiersze i pomysły. U mnie obie te funkcje spełnia fioletowy koło-notes z lasem na okładce. Niby nic takiego, ale to, co wyrabia się w środku, przechodzi jednak czasami wszelkie ludzkie pojęcie. Poza notatkami, haiku, szkicami przyszłych kolaży i luźnymi myślami wartymi zapisania, po kartach plączą się cztery postacie, które dowolny narrator nazwałby zapewne "Płodami Chorego Umysłu". 

Pierwszym i najstarszym stworem jest PiPi Nielot. Jak sama nazwa wskazuje PiPi jest nielotem, ale "erudytą, więc się nie przejmuje bo ma lotny umysł więc na ch*j mu skrzydła?" - dosadne, ale prawdziwe. Zdarza mu się nosić cylinder albo inne nakrycie głowy, jednak robi to dość rzadko, gdyż nie potrzebuje ozdóbek i ogólnie jest ponad to. Lubi natomiast z jakiegoś powodu używać słowa "zaiste". Sprawia wrażenie dość pewnego siebie, jak to na erudytę przystało, jednak tak naprawdę jest dość nieśmiały i kruchy, przez co łatwo zrobić mu przykrość i doprowadzić do płaczu w kącie kartki. Jest wtedy "śnięty z rozpaczy jak ryba porażona prądem". A z racji tego, że jest dość drobny i mądry, to często pojawia się przy notatkach uczelnianych, nic więc dziwnego że czasem ma z przemęczenia "wory pod oczami aż do klatki piersiowej".

Drugim najstarszym mieszkańcem notesu jest Pan Da, który (cóż za niespodzianka!) jest oczywiście pandą. Prawdopodobnie Pan Da jest szlachcicem i nosi monokl na lewym oku, ale z racji cyniczności i czarnego podbicia oczodołu jest to trudne do ustalenia. Jest jednak, co pewne, wielkim miłośnikiem ironii i pewnej odmiany filozofii stoickiej znanej pod potoczną nazwą "tomiwisizmu". Mimo wszystko sympatyczny, o dość leniwym usposobieniu, rzadko się rusza, a do jego ulubionych rozrywek należy dyskutowanie z PiPi na wszelkie tematy (włączając stoły) oraz "zdrowy krytycyzm". "Ma przenikliwe spojrzenie [i zawsze patrzy...]" jednak "nie chce zawracać swej szlachetnej głowy duperelami niewartymi jego zainteresowania". (Szkoda że PiPi Nielot często nie podziela tej opinii). Fenomenem na skalę notesu jest pusta przestrzeń wyraźnie zaznaczona przerywanymi liniami oraz obarczona podpisem: "To pusta przestrzeń do niedawna wypełniona Panem Dą, jednak teraz Pan Da jest nieobecny. Jako Pan dobrze wychowany Pan Da nie chciał rzygać na widoku publicznym poszedł więc poszukać wiadra, by dać upust swojemu zniesmaczeniu w bardziej ustronnym miejscu, niż ten notes". Godne pochwały (?).

(Trudno ustalić dalszą kolejność narodzin, gdyż jedno stworzenie zostało wymyślone wcześniej, ale dopiero później zwizualizowało się na papierze w formie plastycznej. Pozostanę więc przy kolejności ilustracyjnej. W takim wypadku...) ...trzecią istotą jest Czesław Miłoś który jest najmniejszym łosiem świata, a do tego może poszczycić się tym, że zawsze jest rysowany jedną "kreską", bez oderwania długopisu od papieru (pewnie dlatego przypomina czasem nieforemną gąsienicę z rogami). W każdym razie "Czesław Miłoś nie pisze wierszy bo ma raciczki (czy to tam co mają małe łosie)* *aleitakjestbardzowesołymłosiem". Poza tym lubi "patatajać" wzdłuż krawędzi kartek pozostawiając za sobą bajeczne "pat   tat   taj   pat   tat   taj   pat   tat   taj" (widać nie pisze wierszy także dlatego, że ma spore braki w dziedzinie sylabizowania, głupiutki, mały Czesław...). 

MIKROSKOPIJNY PODPIS głosi: "nie zapominajmy także o Miłosiu, przecież też tutaj jest [chociaż nie pisze wierszy, mały słodki Czesław]"

Jak na razie ostatnim i najnowszym sublokatorem jest "niesamowity niebieski koń mówiący po włosku". "Tak naprawdę nazywa się Azzurro Cavallo, w skrócie Koń, ale woli kiedy się go nazywa Marco Guffanti". Co warto zaznaczyć, Koń faktycznie nie potrafi ni w ząb po polsku, jednak nie przeszkadza mu to w dogadywaniu się z resztą ekipy. Ma nadmiernie rozbudowaną ekspresję pyska, lubi przebieranki, oraz (co ciekawe) istnieje podejrzenie, że jest farbowany - dziwnym zbiegiem okoliczności jest niebieski tylko na niebieskich karteczkach wklejonych do notesu, na normalnych białych kartkach jakoś traci na kolorze. Dziwne, że Pan Da jeszcze tego nie zauważył i nie obśmiał (Czesław jest zbyt mały, żeby zauważyć coś takiego, a PiPiemu to i tak bez różnicy. Sam też czasami zmienia kolor z białego na kreskowany błękit długopisu więc nie jemu oceniać cudzy koloryt).

Tłumaczenie z Włoskiego: "Dzień dobry panom i paniom. Mówi kapitan. Nazywam się Marco Guffanti. Właśnie lecimy nad Rzymem! / przygody Niebieskiego Konia, część 1".

Czasem, kiedy przyłapię wspomniany Kwartet na harcach, to aż załamuję ręce nad ich pozbawionym dyscypliny zachowaniem oraz własnym zdrowiem. Powinien mnie wszak przepełniać racjonalizm i zdrowy rozsądek, a tak zamiast "telefonów w mojej głowie" mam niebieskie konie i patatające mikro-łosie. Jednak z drugiej strony - mogło być o wiele gorzej, poza tym (w gruncie rzeczy) nie jest wcale tak źle. Moja Czwórka Wspaniałych jest częsty gościem w cudzych notesach ale i gospodarzem dla cudzych wytworów fantazji - mówię tutaj między innymi o The Fishkats pewnej Matki Wszechświata czy różowej meduzie "Małej Me, która chce kiedyś być Dużą Me" a której prawną opiekunką jest Nefertari. Wynika z tego, że są w wielu ludzkich głowach rzeczy, o których się filozofom i psychologom nie śniło, a istnieje spore prawdopodobieństwo, że niebieskie konie to dopiero nieszkodliwy początek. Cieszę się więc tym, co mam. A znając ich możliwości, to może tutaj pojawić się jeszcze niejedna relacja z frontu. 

Saluto dai Cavallo Azzurro!