"Sesja, sesja ach to ty...!" i panda kontratakuje

Czyż dzień nie jest piękny, kiedy możesz go zacząć od pisania pracy magisterskiej? Naprawdę kocham zapach materiałów źródłowych o poranku. Po paru dniach ślęczenia nad tekstami człowiek zaczyna pragnąć obserwować jak świat płonie albo zimy nuklearnej. Ewentualnie jedno i drugie, w dowolnej kolejności. A tak poważnie...

Wreszcie wyrwałam się z niebytu, w który trwałam od jakiegoś czasu, a który nazywa się sesją. Na szczęście System Eliminacji Studentów Jest nie-Aktywny - niech będzie błogosławiony student piątego roku i wykładowcy jego. Większość zaliczeń udało się załatwić szybko i prosto, w postaci prac pisemnych, co ograniczyło przymus nauki i kucia do minimum. Ale i tak marzył człowiek o jakimś magicznym krześle, guziku, pilocie, czapce, czymkolwiek, co odłączałoby internet w komputerze. Rzecz jasna istnieje taki przyrząd, ale tylko wariat by go szukał albo faktycznie używał - wszak internety są miejscem, gdzie mieszkają cycate kobiety, małe puchate kotki i pandy. A no właśnie... Pandy.

Pandy z zoo w San Diego poznałam przez Kulinarną, która niechcący otworzyła puszkę pandory. Pandzie Truman Show zyskało nową wielbicielkę, a nawet dwie, jeśli się weźmie pod uwagę również Bufkę. W ciągu ostatnich dwóch tygodni spędziłyśmy długie godziny na inwigilowaniu i komentowaniu tych (w gruncie rzeczy) nudnych stworzeń, odkrywając przy tym, że wcale nie są takie nudne, a wręcz przeciwnie - fassssscynujące. 

Ja: - "BTW, właśnie skończyłam pisać o PMS i patrzę, jak panda z San Diego wpieprza bambus...." 

Bufka: - "jest w tym coś hipnotyzującego... w tej pandzie znaczy się. Chociaż ona tak żre ten bambus, jakby on jej coś zrobił, aż ciary przechodzą człowieka. Normalnie, Terminator, nie panda"

Mały screen z moich obserwacji - jedna panda je, druga śpi... Standard. 

I tak zaczęła się przygoda z pandami. (Przy okazji - nie pytajcie, co wątek o kobiecym PMS robi w mojej pracy magisterskiej). Można wręcz powiedzieć, że dzień należy uznać za stracony, jeśli się nie sprawdziło, co u pand. I ciężko jest znieść godziny około południowe, gdyż w tym czasie pany śpią. ....To znaczy: one prawie zawsze śpią, a jak nie śpią, to jedzą i szykują się do snu. Chodzi o to, że w tym czasie u pand zapada noc, a kamera niestety nie jest na podczerwień, więc widać jedynie mroczny mrrrrok. Próbowałyśmy się z Bufką dopatrzeć w tych ciemnościach światełka z pandziej lodówki z mrożonym bambusem, ale niestety. Ciemno jak w uchu pandy.

Z tego co wiem, nie tylko mnie dopadła mania podglądactwa sympatycznych stworzonek, jednak większą popularnością wśród przyciśniętych przymusem nauki studentów podobno cieszyły się żubry. No cóż. Może należy zmienić hasło reklamowe na: "Rano panda, wieczorem żubr"? 

Powinnam mieć być może wyrzuty, bo ostatni kolaż został sklejony daaaawno temu i nawet nie został jeszcze opublikowany (wstyd i hańba), ale panda w połączeniu z magisterką skutecznie odciągnęły mnie od realizacji ambitnych zamiarów artystycznych. Najpierw czas goni, bo trzeba się spieszyć z dzienną normą tekstu, a po zmroku jakoś człowiekowi odchodzi ochota na zabawę nożyczkami i klejem. Może też byłabym w stanie się zmusić, ale nigdy nie robię kolaży po nocach - lampy dają fałszywy obraz dotyczący kolorów i rano można się niemiło zdziwić. Wrócę do klejenia i to już niedługo, wiem to na pewno, ale na razie... musze sprawdzić co u moich pand. 

Ci vediamo!

Ps. Sprawdziłam. 

Moja panda je. 

Znowu... 

imperium kontratakuje czyli facebook w natarciu albo afera o prawa autorskie

Powiem to na wstępie: szczerze pogardzam tą nędzną imitacją kontaktów międzyludzkich jakim jest facebook. Los mnie przymusił do założenia konta (tak to jest jak wszystkie ważne informacje dotyczące studiów przenoszą się nagle z dostępnego forum na jakieś tajemnicze, dostępne tylko dla wybrańców coś) i trudno powiedzieć bym przyjęła ten fakt radością, ale jak już jest, to trudno. Doszłam do wniosku, że skoro już to przeklęte konto mam, to niech będzie z niego pożytek - w postaci pozyskiwanych informacji oraz tablicy, na której mogę "wywieszać" moje kolaże. Ale żeby się jakoś prywatnie uzewnętrzniać? Z kim pijam wódkę, z kim sypiam, kiedy mam najbliższą kolonoskopię - kogo to obchodzi?! Nie umieszczam ani nie czytam takich danych, znajomych w ogóle nie śledzę, bo mnie to nudzi i wychodzę z założenia, że wszyscy moi znajomi i tak wiedzą tyle, na ile zasługują, bo sami dozują sobie dostęp do informacji: moja przyjaciółka z racji częstości kontaktów i bliskości więzi jest na bieżąco ze wszystkim, a daleka znajoma której nie widziałam od lat wie co najwyżej co studiuję i gdzie mieszkam. Jedyne co jest dostępne dla wszystkich, to moje kolaże. I tutaj dochodzimy powoli do sedna dzisiejszego posta.

Społeczność fb wpadła w kolejny szał, tym razem dotyczący praw autorskich. Połowę ludności internetowej ogarnął popłoch, a drugą połowę - pusty śmiech z tych pierwszych. Część przerażonych, ale przepełnionych optymizmem i wiarą w prawo zaczęła się ubezpieczać oświadczeniami o treści mniej więcej takiej:

Ja niżej podpisana,w odpowiedzi na nową politykę FB informuję, że wszystkie moje dane personalne, ilustracje, rysunki, artykuły, komiksy, obrazki, fotografie, filmy, teksty, wiersze, itd. są obiektami moich praw autorskich (zgodnie z Konwencją Berneńską).
W celu komercyjnego wykorzystania wszystkich wyżej wymienionych obiektów praw autorskich w każdym konkretnym przypadku wymagana jest moja pisemna zgoda!

I tak dalej, w ten deseń.  Efekt jest taki, że cynicy natrząsają się z naiwnych, a pesymiści przekonują optymistów, że i tak im to nic nie da. Zaznaczę od razu: sama umieściłam takie sprostowanie. Dlaczego? 

Po czystym przypadku, jakim była okładka książki i płyty wiem, że moje prace mogą się podobać. Miałam wystarczającego farta, że trafiłam na fajnych ludzi, którzy poprosili mnie o zgodę i umieścili moje dane w odpowiedniej stopce. Bardzo się z tego cieszę. Ale coraz częściej spotykam się z tym, że wśród moich znajomych, którzy zajmują się różnie pojmowaną sztuką czy artyzmem szerzy się plaga wirusa jakim jest plagiat, albo - co gorsza - złodziejstwo. Czasami odpowiedni mail, w którym wygraża się prawami autorskimi wystarcza, żeby delikwent przestał wykorzystywać porwane dziełko i wszystko wraca do normy w oazie szczęśliwości. Ale niestety nie zawsze tak jest, co pokazują inne znane mi bezpośrednio przypadki. I nie musi od razu chodzić o wielkie filmy czy koncerny z setką wykwalifikowanych prawników; czasem wystarczy niedoszły facet o lepkich palcach, albo rozhisteryzowana bibliotekarka, która podkrada kudłatym fotografom zdjęcia (nomen omen właśnie z fb).

Nie jestem naiwna. Wiem, że jeśli ktoś będzie chciał mi świsnąć kolaż albo haiku, zrobi to i tak. Ale nauczyłam się, że kto mieczem wojuje od miecza ginie i biurokrację należy zwalczać biurokracją. W fb nie wierzę i szczerze mówiąc trochę mi on drynda i powiewa na wietrze, ale doszłam do wniosku, że to dobra okazja, by wrzucić na moją "ścianę" notkę o prawach autorskich. Gdyby kiedyś było potrzebne (oby nigdy) - mam podkładkę, że sobie nie życzyłam wykorzystywania moich prac i było to jasno napisane.

To był jedyny powód mojego przyłączenia się do ruchu "niżej podpisanych". Teraz siedzę i czytam, jaka jestem głupia i naiwna, bo i tak mi to nic nie da, a poza tym podpisywałam regulamin który... etc. i nie mogę się nadziwić, że jest taka chmara ludzi, którym się chce to przeżywać. (W sumie ktoś może się przyczepić, że ten post też jest jednym wielkim przeżywaniem, ale mnie to raczej dziwi albo bawi niż dotyka). Ale nawet jeżeli jestem głupia i naiwna, to i tak mi się wydaje, że podpisywanie się pod oświadczeniem o prawach autorskich jest mniejszą głupotą, niż wsadzanie sobie do nosa słuchawek w celu zrobienia ze swojej jamy ustnej naturalnego głośnika. 

Ci vediamo. 

Być poetą, być poetą... czyli kobieta na wrzosowisku

Plecie się to życie przedziwnie. Oto nakładem wydawnictwa Kontekst ukazała się w końcu antologia haiku o roślinach p.t. "Niebieskie Trawy", który mogę (i powinnam) uznać za swój debiut poetycki. Wspaniale jest się znaleźć wśród tak zaszczytnego grona autorów. I tutaj rodzi się pytanie przez analogię: skoro o moich współtowarzyszach wydawniczych mogę powiedzieć z czystym sumieniem, że są wspaniałymi poetami, to czy to znaczy, że sama również jestem poetką? Nie żeby od razu "wspaniałą", ale tak w ogólności? Zawsze obchodziłam tą kwestie nazewnictwa stwierdzeniem, że "piszę wiersze", ale żeby od razy "być poetką"? Jakoś mówiąc o sobie nie jestem do tego sformułowania przekonana.

Smarkaczem będąc mówiłam głośno, że poezja nie jest branżą dla mnie i z zapałem tworzyłam coraz to nowsze opowiadania. Nie będę teraz analizować ich jakości, sensu ani stopnia wykończenia, ale chciałabym wspomnieć o jednym z nich. Spłodziłam wtedy ponad 90 stron i urwałam w pół zdania (być może znamiennym było motto początkowe: QUIS LEGET HAEC? - łacińskie "a któż to będzie czytał?" i stąd ten brak ciągu dalszego). Pomimo upływu czasu doskonale pamiętam jednak co miało być dalej i co było wcześniej.

Historia była w gruncie rzeczy banalna i opowiadała o grupie zaprzyjaźnionych ze sobą osób, które nade wszystko kochały samotnie wędrować do świecie. Każda z postaci porzucała dawne życie w mieście i po przyjęciu nowego imienia w postaci pseudonimu ruszała w dziki, zalesiony świat jako wędrowiec. Jedną z postaci była młodziutka Wrzosowata, włócząca się po wrzosowiskach Poetka Wędrowna. Teraz pewnie wiele osób pomyśli sobie: "Ha! Mam cię! Wyszło szydło z worka!" ale nie. Miałam i mam liczne wady literackie, ale (na szczęście) nigdy nie cierpiałam na merysuizm ani na utożsamienie z którymś z bohaterów. Oczywiście, zwykle jest tak, że piszący przelewa część swojego doświadczenia życiowego czy osobowości w każdą ze stworzonych przez siebie postaci, ale żeby się od razu utożsamiać? Nieee.... To nie dla mnie.

Później naszła mnie ochota, na posiadanie konta na deviantArcie, w celu pochwalenia się swoimi zdjęciami. Mój komputer jednak z jakiegoś powodu za tą stroną nie przepadał i przy rejestracji uparcie wyrzucał mi jakiś błąd. Nie pozostało nic innego, jak poprosić Kogoś o pomoc. Owy Ktoś w gruncie rzeczy sam założył mi konto.

- Jaki login? 
- No nie wiem. Myślałam nad ><><><><. 
- Nie. To nie. A jak się nazywała ta fioletowa z tego twojego opowiadania, o którym mi niedawno mówiłaś? 
- ...Wrzosowata? 
- O. I teraz będzie dobrze. 

W sumie nie miałam nawet czasu zaprotestować, ale trudno - stało się. Niespodziewanie zaczęłam używać imienia postaci, z którą poza kolorem noszonych ubrań niewiele mnie łączyło. W końcu przywykłam i przestałam się tym przejmować. Mimo iż nigdy nie zapomniałam o Poetce Wędrownej podczepiłam pod "ideę wrzosowatej" moje zainteresowanie ogólnie pojętymi czarownicami i czarami (od procesów czarownic począwszy, przez folklor i ludowe wyobrażenia, na magii sympatycznej skończywszy). Wszak Trzy Czarownice z "Makbeta" zostały przez Szekspira umieszczone właśnie na wrzosowisku więc miało to swój sens. (No i właśnie: Szekspir... znowu ta poezja...)

Późniejsze lata przyniosły mi haiku, a jeszcze później - kolaże. W takim wypadku powstało nowe konto dla plastyczno-literackiej działalności Iro, którą byłam już pełnoprawnie od lat, ale ponieważ nie jestem osobą która lubi gwałtownie odcinać się od przeszłości nowa strona została opatrzona negatywem kolorystycznym starego loga-awatara, a nowa Iro zespoliła się ze starą Wrzosowatą.

Trzymając teraz w ręku moją pierwszą antologię zastanawiam się mimochodem, czy to przypadek, czy też wręcz przeciwnie - zawsze do tego dążyłam. A może to wszystko to jeden wielki Efekt Motyla. Zastanawiam się również, czy w końcu jestem poetką, czy nie. Ale w gruncie rzeczy, czy ta odpowiedź jest taka ważna?

Kolaż 236

Informuję zainteresowanych, że istnieje możliwość zakupienia u mnie powyższego tomiku haiku.

jesienne liście, listy i powroty

Zbliża się wielkimi krokami (pewnie w kaloszach siedmiomilowych) listopad. Pomimo niechęci do szarugi zawsze lubiłam nazwę tego miesiąca. Lisy, liście, listy i listopad - wychodzi moja predyspozycja do zabaw słownych i żonglerki językowej. Kolaż 119 czy 231 są tylko luźnymi przykładami. Nie zmienia to jednak faktu, że dziwnym zbiegiem okoliczności głównie jesienią znajduję w skrzynce listy - nie tylko tej elektronicznej ale i klasycznej.

Nie dalej jak miesiąc temu  wspomniałam o tym Wiercipiętkowi, który (w swym przemiłym zagonieniu połączonym z lekkim roztrzepaniem) chyba nie zwrócił na to specjalnej uwagi, ale pokiwał przyjaźnie głową i Mumrikowi - ten dla odmiany mruknął tylko swoim zwyczajem i wzruszył ramionami, typowo dla Włóczykija. Ja jednak po dokładnej analizie ostatnich kilku jesieni wiedziałam swoje i spokojnie czekałam na rozwój wypadków. Oczywiście doczekałam się.

Nie wiem jednak czy ktoś jeszcze przeżywa taki syndrom list-opadowy czy nie, ale zastanawiam się od czego to zależy. Może po wakacyjnych szaleństwach człowiek wraca do swojego życia i wspominając wieczorami swoje wyczyny zatraca się we wspomnieniach tak bardzo, że odgrzebuje jak archeolog wydarzenia i osoby już dawno minione? A może po prostu budzi się w nas jesienią sentyment i skłonność do "a pamiętasz...?". Nie zmienia to faktu, że od kilku lat jesień zawsze przynosi mi dawne znajomości. 

Różnie to potem z nimi bywa. Niektóre osoby znikają równie szybko, jak się pojawiły i tylko kilka wiadomości w archiwum poczty świadczy, że kiedykolwiek się znalazły, ale inne zostają na dłużej. Część odzywa się regularnie, inne dają o sobie znać raz na kwartał, semestr, rok. Nie ma reguły. Zwykle też takie odkurzenie starych znajomości to wielka przyjemność, budząca sentyment i radość, chociaż zdarza się również i tak, że ponowne spotkanie zakańcza wewnętrzna konkluzja, że nic już nie mamy z tą osobą wspólnego.

To ostatnie mnie akurat nie dziwi. Tak to już chyba jest, że człowiek czasami ma ochotę wrócić (ha, powiedzmy górnolotnie) do korzeni, a później się okazuje, jak bardzo się przeobraził (in plus lub wręcz przeciwnie). Sama nie mogę wyjść z zadziwienia, jak mocno zmienił się mój światopogląd i jak bardzo ja obecna różni się od tej, powiedzmy, mnie sprzed pięciu lat. Chociaż z drugiej strony nie zmieniłam się wcale (paradoks). Dla niektórych może to być nieznośnym rozczarowaniem, a dla innych - miłą zmianą na lepsze. Oczywiście działa to w obie strony.

Mimo wszystko - jestem zadowolona. Bez względu na efekty każde takie stare spotkanie jest niezwykle rozwojowe. I nawet jeśli nie utrzymuję już kontaktu z kimś, kto się odezwał do mnie dwa, trzy, cztery lata temu, to wciąż mile te powroty wspominam. 

Kolaż 007

igła w stogu siana czyli w poszukiwaniu zaginionej erotyki

Tak się zastanawiam w jakich czasach przyszło nam żyć i nie skaczę z radości zachwycona potencjalną przyszłością. Ale lepiej zacznę od początku:

Czasem nachodzi mnie ochota na zrobienie kolażu o tematyce erotycznej. Wszystko fajnie: pomysł jest, haiku też, trzeba tylko znaleźć odpowiednią ilustrację. No i wtedy zaczynają się schody i swoista wojna z wiatrakami, czyli długie ślęczenie w internecie lub przy półce z książkami w poszukiwaniu dobrego szkicu. O paradoksie - jest to prawie niemożliwe. Ilustracje w książkach są zwykle albo reprodukcjami obrazów (jak to mówię:) "klasycznych", co mnie zdecydowanie "nie kręci", albo są rozbrajająco naiwne i nie nadające się do tego typu kolażowych kompozycji, ewentualnie są po prostu nieodpowiednie stylistycznie (co jest chyba przypadkiem najczęstszym). Zostaje więc deska ratunkowa internetu, ale i tam pustki. Kto by pomyślał?

Przejrzałam do tej pory już dziesiątki o ile nie setki stron, również tych o tematyce erotycznej, w poszukiwaniu czegoś, co mogłoby się nadać na element kolażu. Niestety - wszelka Kamasutra i schematy pozycji seksualnych są przestawione w sposób albo żartobliwy (żelko-misie, zwierzątka i inne śmieszności), toporny jeśli idzie o kreskę albo po prostu wulgarny (chociażby wszelkie instruktarze typu foto-gif). W takich momentach myślę sobie: "niemożliwe, żeby nic więcej nie było w tej próżni informacji jaką jest internet!" i niezrażona (co najwyżej ubawiona lub zniesmaczona) szukam dalej. 

Przy okazji niedawnych takich poszukiwań trafiłam na anglojęzyczną stronę o historii sztuki, z obszernym działem "Pin-up Art". Zatarłam łapki i zaczęłam dokładniejsze poszukiwania. Z prac Alberto Vergasa miałam już okazję skorzystać, jednak liczyłam, że rozszerzę asortyment. Coś tam znalazłam, przyznaję, ale zamiast pokaźnych łowów utwierdziłam się w moim poglądzie na dzieje erotyki.

Najpierw trafiłam na ilustracje Charlesa Dana Gibsona (1867-1944) którego dziewczyny trudno (pomimo sporej urody i uroku) uznać za erotyk w dzisiejszym tego słowa znaczeniu - zbyt długie rękawy, zbyt wąskie spódnice, za to kołnierzyki baaardzo wysokie. Tymi ilustracjami raczej trudno wywołać dzisiaj pożądanie, co najwyżej tkliwość, wzruszenie lub sentyment. Trochę dalej natrafiłam dla odmiany na Xaviera Sagera (1870-1930), którego panienki z początków XX wieku ubrane były w bufiaste koszule nocne do połowy ud, maleńkie buciki na obcasach, do tego oczywiście obowiązkowe pończochy i sporadycznie jakiś drobiazg typu czepek albo wstążka we włosach. Oto jakaś holenderka w granatowej sukni obraca zaskoczona głowę, podczas gdy wiatr podwiewa jej spódnicę ukazując chude nóżki i wielkie, białe barchany. A tam inna dziewoja, bierze prysznic i śmieje się, pewnie dlatego, że ma na sobie czerwony kostium kąpielowy z nogawkami i chustę na głowie. Ale jest i odrobina golizny - przeglądając się w lusterku czerwonowłosa piękność siedząca na łóżku nie zauważa, że z koszulki nocnej wysuwa się lekko jedna pierś. No dobrze, szukajmy dalej.

Niedaleko od Sagera znalazłam folder "lat 20-tych" z pracami Suzanne Meunier (1847-1954). Tutaj nagość kobiecych piersi była już częstszym zjawiskiem: a to któraś z pań rozbierała się do kąpieli, a to do malowania obrazu, a to jeszcze inna dla odmiany ubiera buty i nie zwraca uwagi na niesforną bluzkę. Sporadycznie jedna lub druga panna leży w negliżu w pościeli, czasem paląc przy tym papierosa (ładnie to tak palić w łóżku?). No a te aniołki, które pomagają się ubrać niektórym dziewczętom - sam cukier! Fruwają na tych swoich malutkich skrzydełkach i układają wszystkim chętnym kokietkom fryzury, malują paznokcie u nóg, wiążą buciki, pudrują szyję, a nawet kolorują na czerwono sutki (!). Jeden się chyba nie spisał, bo leży raniony w pierś strzałą obok lekko nadąsanej dziewczyny, a drugi ma połamane nóżki i opatrunek na pyzatym pyszczku. Ciężki jest los kosmetyczki, jak widać...

Następny w kolejce był Gil Elvgren (1914-1980) i jego wizja dziewczyn, które (negliżu, ani) żadnej pracy się nie boją i dzielnie starają się sprostać obowiązkom nauczycielki, wróżki, kucharki, łyżwiarki a nawet sprzątaczki-pokojówki, walcząc równocześnie z kłopotliwą, plączącą się i kusą spódnicą. Przy okazji warto wspomnieć o panu Art'cie Frahm (1907–1981), który miał dziwną obsesję na punkcie za dużych majtek, które same z siebie spadają z dziewczęcych pośladków w wietrzne popołudnia... A w między czasie pojawia się także wspomniany już wcześniej przeze mnie Alberto Vargas (1896-1982), który preferuje kobiety zdecydowanie skąpo ubrane lub nawet w całości nagie, ale o ładnych, kobiecych kształtach i ze sporym poczuciu humoru.

Trudno nie zwrócić uwagi na fakt, że wszystkie te pin-up girl, zarówno te oficjalne, "pełną gębą" jak i te przezwane lub samozwańcze, odzwierciedlają współczesne sobie kanony piękna i kobiecego seksapilu. Wyobrażam sobie młodych chłopaków sto, sto dwanaście lat temu, którzy rumienili się gwałtownie na widok nóg ukrytych pod bufiastymi majtasami. Wyobrażam sobie ich synów, który z wypiekami na twarzy spoglądali na spódnice znacząco podwiewane wiatrem, rozpinali wzrokiem klamry od pończoch czy próbował przejrzeć prześwitującą koszulkę panien z magazynów i kalendarzy kolejnych dziesięcioleci. I się zastanawiam, patrząc na czasy obecne, co będzie za tych pięć, dziesięć, dwadzieścia lat, kiedy dziś wszystko już zostało, mówiąc kolokwialnie, "zdjęte". Nawet niedawne "futerkowe lata dziewięćdziesiąte" odeszły do lamusa, a "depilacja jest dziś absolutną koniecznością", jak mawia pewna Tosia. Coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że ta cała "erotyka" idzie nie w tym kierunku, co trzeba. I coraz bardziej tęsknię za czasami pocałunków z 1900-tnego.

Tutto qui.

Kolaż 249 - pin-up girl by Alberto Vargas, a okno narysował Toft00.

"Nieplanowane" czyli co mają wspólnego kolaże, Wesoły Gnom i spadomisie

To co zaraz napiszę, jest w sumie to na swój sposób zabawne, a nawet prześmiewcze. Bo nie wiem czemu, ale większość moich działań życiowych, która zakończyła się jako-takim sukcesem zwykle była nieplanowana. Natomiast rzeczy zaplanowane - odwrotnie, często przechodziły bez echa albo zwyczajnie pozostawały niezrealizowane. Zastanawia mnie, czy to dotyczy tylko mnie, czy też większość ludzi cierpi na taką przypadłość. Przez to właśnie nauczyłam się trzymać język za zębami i raczej nie wspominać o czymś, co jest w fazie projektowej. Dzięki temu oszczędzam sobie wstydu i prywatnych rozczarowań. Ale do rzeczy.

Kiedy w 2008 roku dostałam od przyjaciółek zbiór haiku nie podejrzewałam, że sama zacznę "łapać momenty" i "liczyć sylaby". Kiedy już zaczęłam pisać - nie wiedziałam, że zacznę tworzyć kolaże jako ilustracje do swoich tekstów. W momencie stworzenia pierwszej haigi nie spodziewałam się, że wszechpotężny i wszechobecny Internet postawi na mej drodze Wesołego Gnoma z Dalekiej Krainy Spadomisiów czyli egzotycznej Australii. Kiedy już Wesoły Gnom (który w szybkim czasie objawił się pod bardziej ludzkim imieniem John) pojawił się w mojej skrzynce odbiorczej nie wiązałam z jego sobą żadnych planów. Ale od komentarza do komentarza, od kolażu do kolażu i John zamachał mi wirtualnie przed nosem magazynem "Collagista!", z moimi pracami w środku. Po tym miłym wyróżniku myślałam, że nic już się więcej z kolażami nie ruszy, no bo co jeszcze mogło się ruszyć? Jak to miałam okazję usłyszeć "poezja w Polsce jest nieekonomiczna", a kolaż jako technika plastyczna nie jest zbyt rozpowszechniony i zwykle kojarzy się z wydzierankami ze szkoły podstawowej. Tak więc sobie siedziałam, pisałam, kleiłam i nie planowałam nic nowego. A tu niespodzianka.

Wesoły John znowu pojawił się w moim życiu wirtualno-artystycznym i zaproponował mi całkowicie niewirtualną, zbiorową wystawę w galerii ANU school of art w Canberrze. Oczywiście zgodziłam się z radosnym przytupnięciem.

Pomijając to, jak bardzo się z tego faktu cieszę, to tak się zastanawiam jak to jest. Bo kiedy tylko próbuję zrealizować coś w Polsce - nic z tego nie wychodzi. Za to za granicą układa się samo, bez mojego "chodzenia i proszenia". No i tutaj rodzi się pytanie - czy to kwestia mojej "klątwy", czy też  Polska jest całkowicie nieprzyjazna dla sztuk plastycznych. Nie szukam odpowiedzi, bo mam przykre przeświadczenie, że odpowiedź mi się nie spodoba. Wolę więc się cieszyć pierwszym wernisażem, na którym nawet nie mogłam się pojawić. Ale może to i dobrze - takie spadające z drzew misie koala mogą być groźne...

4 z 22 kolaży, które można obecnie zobaczyć w ANU school of art.

Plakat reklamujący wystawę (na bazie pracy Edvarda Derkerta )

powrót do starych zainteresowań czyli "pasje są ważne"

"Bez pasji życie człowieka jest nudne" - trudno się z tym nie zgodzić. Ciężko jest żyć nie mają nic, co robiłoby się dla przyjemności i co miałoby etykietkę "tylko moje". Myślę, że każdy powinien mieć jakieś własne, prywatne "coś", nieważne czy będzie to czytanie haseł w słowniku, gotowanie czy pielenie kwiatków. 

Teoretycznie, są dwie nieoficjalne metody, jak traktować swoje hobby. Jedna, którą wyznaje chyba większość moich znajomych, polega na posiadaniu jednej pasji, którą pielęgnuje się i doskonali przez lata, poświęcając jej każdą wolną chwilę i zebrany grosz. Alternatywą jest drugi sposób, czyli przeskakiwanie z kwiatka na kwiatek i próbowanie wciąż nowych rzeczy. Też znam kilka takich osób. Mają porażającą listę zainteresowań, od wspinaczki wysokogórskiej, przez malowanie palcami, po wyplatanie koszyków pod wodą. Piękne i ciekawe, jednak w żadnej dziedzinie nie są mistrzami. A ja? 

Cóż, chyba staram się to wypośrodkować. Próbowałam w życiu wielu rzeczy i z natłoku różnych możliwości wybrałam sobie kilka, którym staram się w równych proporcjach poświęcać swój wolny czas i uwagę. Oczywiście, różnie jednak w praktyce bywa. 

Od półtora roku robię kolaże. Zaczęło się niewinnie, a teraz każdą wolniejszą chwilę poświęcam na tworzenie nowych kompozycji. Inwestuję w narzędzia, szkicuję projekty, zbieram materiały... Kolaże wyznaczają i organizują mój czas. Teraz obchodzę jubileusz dwusetnej pracy i jestem z tego dumna. Ale przecież nie zawsze tak było. Jeszcze niecałe dwa lata temu namiętnie robiłam zdjęcia i wszędzie biegałam z aparatem fotograficznym. A teraz moje do niedawna jeszcze ukochane "maleństwo", które traktowałam jak swoje trzecie oko, leży w szufladzie i porasta kurzem. Jak to się stało, że nieświadomie porzuciłam coś, co było dla mnie tak ważne i dawało mi tyle radości? Gdyby nie pewna osoba, która jest zbyt daleko, by móc bezpośrednio oglądać mój świat, pewnie jeszcze długo nie sięgnęłabym ponownie po aparat i nie zwróciłabym uwagi na ten smutny fakt, że coś zgubiłam i nawet nie czuję, jak bardzo mi tego brakuje. 

Naładowałam akumulatory i wyczyściłam obiektyw. Mój aparat odnalazł miejsce w uczelnianej torbie i znowu towarzyszy moim obserwacjom świata, dokumentując wszystko, co chcę. I mam nadzieję, że szybko się to nie zmieni. 

Zapomniane zdjęcie, wnętrze katedry w Roskilde.

pół-żartem o dziele stworzenia czy też raczej "tworzeniu dzieła"

Pod tegoroczną choinką znalazłam pudełko, czy może raczej pudło. Ma zgrabne wymiary 30 cm x 43 cm x 13 cm i jest cudowne. 

Od razu zabrałam się za generalną przeprowadzkę i przeniosłam wszystkie moje narzędzia z jednej szuflady i kilku innych pudełeczek do owego wielgachnego, zamykanego na magnez pudełka z czarną kokardką. W ten sposób wszystko mam już pod ręką w jednym, konkretnym miejscu. Wszystkie moje tusze, gąbki, pieczątki, nożyczki (całe sześć sztuk. Ozdobne o imionach: Mario, Julia i Nico, oraz trzy zwyczajne-bezimienne: proste, ząbkowane i kosmetyczne), trzy tubki kleju, linijka i dwie ekierki, nożyk do cięcia tapet, igły, nici, guziki, koronki, dwa ołówki, gumka, mazaki do tkanin i srebrny cienkopis, puszka z zasuszonymi kwiatami, koperty z zasuszonymi liśćmi oraz trzynaście dziurkaczy w różnych rozmiarach. Ufff, trochę tego jest.

Swoją drogą moje przygotowania do ogólnie pojętego "tworzenia dzieła" niezwykle przypominają mi szykowanie się do bitwy. Najsampierw rytuał układania włosów przed lustrem - dokładne wpinanie, spinanie i sczepianie spinkami wszystkiego, co mogłoby się niepotrzebnie pałętać później po twarzy i oczach. Kiedy ma się ręce ubabrane klejem lepiej nie bawić się w "odgarnianie niepokornych kosmyków". Później równie rytualne zawiązanie pasa, a raczej fartucha, który z racji wielkości należy określić bardziej mianem fartuszka. Fartuszek ma dwie wielkie kieszenie, w który mieszczą się wszystkie nożyczki (nawet najnowszy Nico) oraz spora część reszty ekwipunku. Potem następuje planowanie natarcia i tworzenie szybkiego projektu. Następnie wydanie dyspozycji i rozmieszczenie poszczególnych pododdziałów na polu walki. Każdy papier, obrazek, listek i szpulka nici zna swoje miejsce. A później - bitwa! Cięcie, rżnięcie, wycinanie, wykrawanie, urywanie, odcinanie i pewnie doszłoby jeszcze patroszenie, gdyby było co patroszyć. A po dwóch godzinach - zwycięstwo i parada połączona z prezentacją nowej zdobyczy wojennej. 

Nie powiem, w tych moich pół-żartach jest całkiem sporo "faktycznego stanu rzeczy". Bo kiedy zaczynam przycinać, wycinać, układać i sklejać to nierzadko mam groźną minę przy wyborze kolorów, krzyczę, kiedy zamiast zgrabnej, niebieskiej Julii w ręce wpada mi żółty Mario i sprawiam wrażenie poirytowanej. Ale często także łagodnieję, wpadam w trans i ogarnia mnie spokój ducha. 

I właśnie tego wam życzę w nadchodzącym nowym roku. Spokoju ducha, dobrego nastroju i licznych przypływów natchnienia, bo resztę - to już sobie każdy sam załatwi. Do zobaczenia "za rok" na 17sylab.blogspot.com !

Influence Map

Wyjątkowo zamiast kolażu - mapa moich wpływów i inspiracji:
1. kolory – zwłaszcza subtelne różnice w odcieniach.
2. materiały – czyli wszelkiego rodzaju znalezione "śmieci". Zrzynki, wycinki, skrawki, papierowe drzewka, atramentowe ważki i wszelkie inne dziwności.
3. pory roku – ich dojrzewanie, rozkwitanie i zmienianie się.
4. podróże – każdego rodzaju. Te bliższe i dalsze, jednodniowe i wielotygodniowe

5. poezja Leśmiana – pełna świadomej, pozbawionej wstydu erotyki, a także bogata w piękne neologizmy i rytmikę.

6. poezja Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej – przepełniona nadzwyczajnym wdziękiem, kobiecym urokiem i subtelnym erotyzmem.
7. poezja Tuwima –  z tym świetnym poczuciem humoru, artyzmem języka i wielkim urokiem, który uwielbiam.

8. "Płatek Śniegu" (Maxence Fermine) – nieduża nowelka, która jest pierwszą książką o haiku, jaką kupiłam. 
9. "Haiku" – wspaniały zbiór poezji haiku, który dostałam od przyjaciół na 19 urodziny.
10.Włóczykij – mój ulubiony i umiłowany, stworzony przez Tove Jansson.

o upadku lata, złotym czasie i powrocie deszczu

Ostatni tydzień faktycznie spędziłam na czerpaniu niemądrej, dziecięcej radości z ostatnich ciepłych dni. Z przyjemnością wyprawiałam się na długie spacery, najchętniej w kierunku oddalonego od mojego domu o jakieś trzy kilometry sklepu meblowego. Dlaczego akurat tam? Z dwóch powodów.

Po pierwsze sklep posiada dział ogrodniczy z dużym... z braku lepszego słowa nazwijmy to "ogrodem" - chociaż brak mu duszy i charakteru żeby używać tego miana, to niestety nie mam lepszego pomysłu na określenie niezadaszonego miejsca z kwiatkami w donicach lub wkopanymi w ziemię. Tak czy siak, ta raczej pozbawiona innych odwiedzających przestrzeń, okazała się być ostatnim bastionem upadającego lata. Liście sprzedawanych drzewek dopiero zaczynały zmieniać kolory i opadać, a w sadzonkach wrzosów i chryzantem można było zobaczyć uwijające się pszczoły i duże, pijane motyle - prawdopodobnie ostatnie w tym roku.

Po drugie dowiedziałam się przypadkiem, że dział tapet oferuje darmowe próbniki, przez co niespodziewanie stał on się dla mnie źródłem zaopatrzenia w materiały na kolaże. Wiem, wiem, ta "degustacja" jest tylko dla późniejszych kupujących, ale postanowiłam wyłączyć sumienie i nie zwracać na to uwagi - w razie czego powiem, że mam bardzo duży dom i w ogóle nie umiem się zdecydować. (Efekty tych wypraw łowieckich można zobaczyć w mojej galerii na deviantart.com). Po tym odkryciu z lubością kierowałam się właśnie w stronę owego sklepu, żeby wrócić do domu ze stertą tapetowych zrzynków i naręczem nowych liści do zasuszenia. Przyjemność z tych spacerów była tym większa, że jesień w końcu pokazała swoje złote oblicze. Przy ulicy Dębowej klony pięknie zmieniały kolory, a topole zrzucały swoje liście w kształcie pożółkłych serc (paradoks - po zmianie kierunku dawnej ulicy, nie zmieniono jej nazwy. W ten sposób przy Dębowej nie rośnie ani jeden dąb). Trochę dalej, na skwerze sporadyczne stuknięcia i trzaski dawały znać, że nadszedł wreszcie czas zbierania kasztanów. Oczywiście nie mogłam się oprzeć - każdy kasztan zdawał się wołać: "Weź mnie ze sobą do domu!". Jak tu nie ulec takiej prośbie? 

Niestety nic w przyrodzie nie trwa wiecznie i oto za moim oknem znów pojawiła się znajoma szarość, zimno i deszcz. Nie będę ukrywać, że kiedy to nastąpiło byłam bardzo rozczarowana. Mój ukochany czas roku znów został pokonany przez smutny, przedwczesny listopad - bo nie każdy wie, że dla mnie listopad to stan "ducha" pogody, a nie wytyczony datami miesiąc. W ten sposób ponownie zaszyłam się w domu, usilnie broniąc się przed chłodem i chandrą. 

Nie mówię, że jest to zły okres bez żadnych plusów, absolutnie nie. Wręcz przeciwnie - ostatnie dni okazały się być dla mnie niezwykle płodne, zarówno w poezji jak i w kolażach. Mimo tego trochę mi smutno, że złote światło, babie lato i żółto-szkarłatne liście zniknęły spłukane deszczem i tylko te ostatnie zatrzymały się na kratkach ściekowych, jakby wypłukane z barw. Teraz jedynie koszyk pełen kasztanów i stojący na parapecie, oprawiony w ramkę Włóczykij, którego dostałam od kunie-kundy, dają mi pewność, że to za czym tęsknię nie było tylko snem nocy jesiennej.

Kolaż 142

(A Włóczykij autorstwa kunie-kundy do obejrzenia tutaj.)

świat w siedemnastu sylabach czyli o haiku słów kilka

Stało się. Oto po wielu latach niechęci, strajków i oporów stałam się posiadaczką mojego pierwszego w życiu bloga. A tak się zawsze zarzekałam, że nigdy to nie nastąpi... Jak widać, kobieta jednak zmienną jest.

O czym zamierzam tutaj pisać? Jeszcze nie wiem dokładnie. Prawdopodobnie, przynajmniej na początku, o moich kolażach i haiku. Co się tyczy kolaży, robię je od niedawna. Pierwsze prace powstały zaledwie jesienią zeszłego roku. Od początku były to ilustracje do pisanych przeze mnie haiku. Pierwotnie wykorzystywałam głównie zasuszone rośliny i rozmaite rodzaje papieru. Z czasem zaczęłam rozszerzać zakres używanych materiałów na różnego typu papierowe serwetki, resztki nici, koronki, koraliki, piórka, ilustracje ze starych książek itp. Innymi słowy na wszystkie niepotrzebne nikomu drobiazgi, pozornie nadające się tylko do wyrzucenia. To niezwykle przyjemne zrobić przysłowiowe "coś z niczego". 

Natomiast haiku, cóż, moim zdaniem to fascynująca forma literacka. Te "krótkie, japońskie wierszyki" nie są tylko trzema wersami tekstu. Przy odpowiednim dobraniu słów można w haiku zawrzeć obraz, ale także dźwięk, zapach, smak i wiele więcej. Przy odpowiednim skomponowaniu oddaje nie tylko prawdziwy stan rzeczy, ale także uczucia i emocje. I robi to wszystko niezwykle zwięźle, nie rozwleka się niepotrzebnie. Cały ogrom świata potrafi się niespodziewanie zawrzeć w siedemnastu sylabach, w których odczuwamy piękno, niedoskonałości, teraźniejszość i jej przemijanie, oraz nasze własne bycie w tym wszystkim. Bo dobre haiku to właśnie przeżywanie.

To główny powód dla którego zajmuję się akurat tą formą poetycką. Jednak haiku piszę również z jeszcze jednej przyczyny. W dzisiejszych czasach ciągłej pogoni za czymś nieokreślonym, mało kto ma czas na poezję. Nie spełniło się marzenie Peipera. Robotnik po ciężkim dniu pracy nie zasiada w fotelu by poczytać trochę futurystycznych wierszy. Haiku przez swoją zwięzłość w formie i obszerność w znaczeniu i przekazie, może być przyszłością dla poezji, którą bez kłopotów można wysłać nawet SMSem. Jest jej kwintesencją, wręcz ekstraktem: jest siedemnasto-sylabowym wierszem, ale bez zbędnych rymów, metafor, epitetów... Wszystko jest jasne i klarowne, a przy tym piękne w swej prostocie. Jak powiedziała moja wykładowczyni na pierwszym roku studiów: - "W haiku nie chodzi o Nirwanę ani Satori. Czasem o wiele ważniejsze są chwasty pod płotem."

kolaż 076