płazy i gady pod gniazdem zięby

A co mi tam...

Dwa moje haiku u Eddiego (temat gady i płazy):

auto na łące
podryguje rytmicznie
żaby rechoczą

za cienką ścianą
padalec i ropucha
kłótnia sąsiadów

czekając na nowy rok

Wróżby noworoczne - w gruncie rzeczy nic nadzwyczajnego. Mało kto traktuje je poważnie, ale i mało kto przechodzi obojętnie obok nich obojętnie, bo to i ciekawość się włącza i efekty wróżenia nierzadko są zabawne lub motywujące. Nawet niepoważne mimo wszystko budzą ludzkie zainteresowanie i na dłużej lub krócej zostają w pamięci. 

Ja również postanowiłam się zabawić. Przepis na zabawę-przepowiednię trafił do mnie sam. Oto on: 

1. wyciągnij rękę i weź pierwszą, leżącą najbliżej Ciebie książkę 

2. otwórz ją na stronie 34

3. pierwsze zdanie powie Ci, jaki będzie dla Ciebie nadchodzący rok 

W porządku. 

Pech (albo fart) chciał, by najbliższą książką w przestrzeni były Haiku tłumaczone przez Agnieszkę Żuławską-Umedę (Wydawnictwo ELAY 2006). Strona 36 - spis treści tudzież polskie incipity strof. Pierwsze zdanie: "Sosna i bambus" (a dalej odnośnik do haiku Issy ze strony 51). Bardzo zabawne. Wolałabym chyba coś bardziej konkretnego. Chociaż patrząc na komentarze innych osób, które chwaliły się swoimi pierwszymi zdaniami ze strony 34 mogło być o wiele gorzej - morderstwa, apokalipsy, gwałty zbiorowe itd. (ostatecznie nie takie rzeczy spotyka się chociażby w "Grze o Tron", nieprawdaż?). To już wolę swój niedookreślony zagajnik sosnowo-bambusowy.

Z drugiej strony, Basho mówił swoim uczniom: "Tego, co sośnie właściwe - ucz się od sosny, a bambus niech nauczy cię wszystkiego, co należy do jego natury. (...) Stań się sosną. Stań się bambusem. (...) poczujesz jej najgłębszą naturę, stworzysz poezję".

To będzie dobry rok. 

Kolaż nr 307
*
w książce szukam
wróżb na nadchodzący rok
- "sosna i bambus"
*

zima w 17 sylabach

Doszłyśmy z BSławą Sibigą, że skoro już jest po wieczorku z poezją haiku naszego autorstwa, to możemy umieścić naszą zimową konwersację poetycką również tutaj, na moim blogu. Ot tak, jeśli ktoś by miał ochotę jeszcze raz zetknąć się z naszymi tekstami. Albo jeśli z tego lub innego względu wczoraj nie dotarł, mimo chęci. 

~~~~~~~

Z
spójrz droga wśród drzew
za nami ukryty dom
wejdź i ogrzej się

S
mój stary dom
pierwsze płatki śniegu
spadają w ciszy

Z
ubrana w płaszcz
wychodzę między mrozy
czekam na podróż

S
pusta droga -
w starych koleinach
noworoczny śnieg

Z
szły tędy sarny
wiem – wodę przeskoczyły
ślady na śniegu

S
pierwszy śnieg
wokół paśnika
coraz więcej śladów

Z
zimowe lasy
przepełnione wierszami
ślady na śniegu

S
pierwszy dzień zimy
skrzypienie pod nogami
coraz głośniejsze

Z
śniegowe haiku
skrzypienie pod butami
białej podłogi

S
kulig
przez zaśnieżony las
płonące pochodnie

Z
na Ogrodowej
wieczorny bal chochołów
goreją okna

S
jaka wrzawa -
przez niedomknięte drzwi
pierwsze płatki śniegu

Z
słucham twych kroków
na schodach przed domem – nic
tylko gawrony

S
świeży śnieg
chłopak pyta
o moje imię

Z
wymarzę ciebie
zmarzniętego ze śniegu
wyczaruję cię

S
płatki śniegu
na rozognionej twarzy
przez chwilę

Z
roznamiętnienie
- gorące policzki i
znikający śnieg

S
lodowaty wieczór -
co chwilę trzask
z kominka

Z
kto mnie weźmie za
ręce kiedy cię nie ma?
mróz – marzną dłonie

S
bezsenna noc
księżyc wędruje
moje myśli za nim

Z
popatrz w górę
gdziekolwiek jesteś – nie wiem
czy też widzisz śnieg?

S
biel -
płatki śniegu
z ciszy w ciszę

Z
na pusty ogród
spadają płatki śniegu
cicho szeleszcząc

S
dzika róża
ileż czerwieni
w kryształkach lodu

Z
w zimie czerwień
rozkwita na policzkach
i krwawią głogi

S
nagły trzepot -
z gałęzi na gałąź
śnieżna lawina

Z
gniazdo na krzewie
puste czy śpią krasnale
pod śnieżnym kocem?

S
śpiew bogatki
grudniowe słońce
na kęsie słoniny

Z
marznę więc marzę
o locie na południe
na grzbiecie gęsi

S
podróż w nieznane
nikną ślady
w śnieżnej zawiei

Z
nawroty zimy
ale to już ostatnie
zimno śnieg i mróz

S
zimowy ogród
w pracowni malarza
gasną światła

Z
trawy już rosną
słyszę szemranie- ach nie
to śnieg, nie trawy

haiku (trzciny)

(Haiku, które zaprezentowałam na Orionowym Przeglądzie Sztuki "Epika, Muzyka i Anioły" 7.12.12)

po cóż ten przepych?
- już wolę prostotę trzcin
cicho szumiących

haiku (szron)

szyby przystanku
znikają białe pawie
o wschodzie słońca 

haiku (zmarznięte róże)

zmarznięte róże

różaniec odmawiają
płatek za płatkiem

haiku (obłok)

obłok za oknem
przyglądam się przez chwilę
zaraz zapomnę

haiku (przymrozek)

coraz krótsze dni 

promienie słoneczników 

uciekły nocą

jesienne pociągi i Raj Odzyskany

Moja prywatna Mamusia Muminka zwykła mawiać, że jesień jest w 3D. To stwierdzenie tłumaczy prosto: drzewa i krzewy zmieniają "umaszczenie" listowia przez co znika wiosenno-letnia jednolita ściana zieleni i wraz z nowymi kolorami pojawia się głębia. Coś w tym jest. Patrzysz i widzisz - żółta brzoza bliżej, zielono-czerwona jarzębina dalej, brązowy dąb tuż za nią i tak dalej, dalej... im głębiej w las tym więcej kolorowych drzew.

Październik tuż-tuż a ja już od dawna kursuję do i z Katowic załatwiając sprawunki różnorakie. Na szczęście pierwszego września na nowo otwarto linię kolejową łączącą moje miasto (i poszczególne dzielnice) z Katowicami, więc znów cieszę się krótszą podróżą oraz jesiennymi widokami za oknem. 

Przy okazji jednej z ostatnich wycieczek miałam okazję zobaczyć prawdziwy Tajemniczy Ogród, do tej pory skrzętnie ukryty przed oczami ciekawskich za parawanem zieleni. Teraz jesiony chroniące ten kącik od strony uliczki pożółkły, dzikie wino na murze od strony torów zapłonęło wściekłą, szaleńczą czerwienią, a za wspomnianym murem z szarych pustaków zieleniła się ostatkiem sił samotna jabłoń. Mimo wyraźnego zdziczenia szkarłatne jabłuszka były duże i pełne, zachęcające do zerwania i ugryzienia, (zupełnie nie przypominały "psiar" z "Seksmisji"). Skojarzenie było jednoznaczne: 

pociąg pośpieszny 

przez sekundę za oknem 

zapomniany raj

haiku (babie lato)

pranie na sznurze
prują się białe nitki
babiego lata

haiku (jesienne trawy)

spacer po polu
pożółkłe trawy szepcą
już jesień... jesień...

haiku (wrzosy)

wrzosy już kwitną

aż westchnę zaskoczona

- czy to już jesień?

puste okno czyli trochę goryczy

Wpadłam w beczkę gorczycy i jest mi teraz nieprzyjemnie. Od jakiegoś czasu obserwuję irytujący, wręcz niesmaczny trend, którego główną osią jest relacja międzypokoleniowa (a raczej jej brak) i naturalna dla żywego stworzenia śmiertelność.

Do tej pory żyłam sobie w okolicy dość spokojnej, zamieszkałej w głównej mierze przez staruszki mniej lub bardziej posunięte w latach oraz młode małżeństwa, często z dziećmi. I tak to trwało. Aż zwykłą kolejną rzeczy starowinki zaczęły wymierać, a na ich miejsce zaczęli wprowadzać się kolejni wnuczkowie i wnuczki. Od razu zrobiło się przez to mniej spokojnie i cicho, ale nie jest jeszcze najgorzej, więc da się wytrzymać poziom natężenia decybeli (obecnie najwięcej larma robi siedmioosobowa grupka czteroletnich chłopców, potocznie nazywanych u mnie w domu "Karaluchami", którzy z wielkim entuzjazmem i równie wielkim hałasem wespół w zespół odkrywają świat, na razie w obrębie międzyblocza).

Obserwuję coraz częściej (wraz z kolejnymi klepsydrami wywieszanymi na drzwiach do klatek schodowych) wynoszenie na śmietnik starych, sfatygowanych sprzętów po babkach i dziadkach oraz ślady generalnego remontu. Wszak młodzi muszą gdzieś mieszkać, a stare, od lat nieremontowane mieszkanie po dziadkach świetnie się nadaje. I jakoś nikomu nie jest chyba głupio, że dopiero teraz wymienia na kafelki lub inne panele starą papę dachową, która leżała na podłodze w przedpokoju od lat 50-tych (sic), że po kilku dekadach maluje w końcu ściany, wymienia okna na nowe, robi porządek z kablami wiszącymi złowieszczo u sufitu lub wymienia wyrwany od lat włącznik światła. Babci ładne mieszkanie nie było potrzebne, młodym i owszem. 

Znałam z widzenia taką jedną staruszkę, mieszkała podwórko obok i często ją widywałam, idąc na pociąg. Zawsze siedziała w tym samym oknie i patrzyła na drzewko rosnące tuż przed nią oraz na uwijające się przy budce lęgowej i karmniku szpaki, sikorki i wróble. Niezwykle lubiłam ten widok. 

Teraz okno jest puste, przez brak firanki doskonale widzę wygładzone gładzią ściany, poukrywane druty, stare linoleum zwinięte i stojące w formie rulonu przy drzwiach, gotowe do wyrzucenia razem z wiadrami gruzu. Tylko raz jakiś robotnik (a może wnuk?) przysiadł w tym samym oknie, w tej samej pozycji i się zapatrzył. Smutne. 

Widać taki już los staruszek, że popadają w coraz większe zapomnienie, aż w końcu same o sobie zapominają i ostatecznie - ulatują.

otwarte okno
staruszka karmi ptaki
też chce odlecieć

haiku (nawłocie) - powrót do domu

pędzą pociągi
a przy każdym podmuchu
tańczą nawłocie

życzenia w powietrzu na wyciągnięcie ręki

I znów, jak co roku, za sprawą topoli przydrożnych zaroiło się w powietrzu od puchu. Jakoś jestem na to wyczulona i wszędzie o tej porze widzę małe, białe strzępki (trochę podobne do gwiazd) które fruną w przestrzeni i lśnią w popołudniowym słońcu, wkręcają się dziewczynom we włosy, wlatują do dusznych autobusów przez uchylone okna i ulatują przy najmniejszym wyczuwalnym podmuchu.

Przypomina mi się dzieciństwo. Biegaliśmy i łapaliśmy ten puch, przekonując siebie nawzajem, że to życzenia. Zasady były proste: trzeba było pochwycić puszek topoli w dłoń, pomyśleć życzenie, chuchnąć i wypuścić puch ponownie w powietrze. Uwolniony strzępek miał polecieć do nieba i się spełnić (im większy był złapany puszek tym lepiej, bo to oznaczało w końcowym rozrachunku większe życzenie).

Oczywiście nie obywało się bez solidnych bijatyk. Nie daj bóg, żeby ktoś złapał puszek wcześniej pochwycony przez kogoś innego - to oznaczało zniwelowanie pierwszego życzenia. Na podwórku zwykle wybuchała wielka bitwa o to, do kogo należy dane życzenie złączone z konkretnym puszkiem topoli. Zazwyczaj po takich bataliach okazywało się, że zaciskając pięści niszczyliśmy życzenia - puch przyklejał się do spoconych dłoni i nie nadawał się już do niczego. 

puch z topoli 
już dzieci na podwórku 
łapią marzenia

"a teraz maj, dokoła maj wyświęca ogrody"

No i nastąpił koniec odliczania. Wiosna eksplodowała kwiatami i nie ma najmniejszej wątpliwości - maj! Przechadzając się niedawno ulicą Ogrodową wręcz słyszałam głośne odliczanie "trzy...! dwa...! jeden...!" a teraz widzę to wyraźnie i w innych częściach mojego miasta, nie tylko w parkach i na skwerach. 

Pierwsze wybuchły jabłonie. Była połowa kwietnia, jeszcze padały chłodne deszcze, a mimo to jabłonki w Tychach twierdziły uparcie, że już wiosna i stroiły się jak panny młode. Dziwnie ale i pięknie to wyglądało w tej szarudze i nagości, taka drzewiasta panna w koronkach.
Miałam kiedyś taki wiersz, w liceum napisany, o opuszczonym domu na wsi. I tam właśnie po raz pierwszy pojawiła się u mnie ta wzmianka. Szło to jakoś tak: "i tylko w sadzie biała jabłonka czeka na oblubieńca który umarł tej zimy" czy coś w ten deseń. Tak czy siak skojarzenie z koronkami zostało, a szarość tła przeminęła ustępując miejsca szalonej zieleni.

Pamiętam też jak kilka lat temu, kiedy w nerwach czekałam na dzień egzekucji czyli na maturę, z lekkim przestrachem ale i fascynacją skazanego na śmierć obserwowałam kasztanowce. Często słyszę o tej porze roku (zwłaszcza w radiu) zdanie "kasztanowce już kwitną - niedługo matury" i rok rocznie przypomina mi się moja batalia (z jakiegoś powodu stwierdziłam, że "trzy obowiązkowe egzaminy to za mało" i jak to koziorożec uparłam się, że będę pisać pięć "bo niby czemu nie?") i rok rocznie na widok białych, kwiatowych kiści oddycham z ulgą, że to już za mną i że w sumie niepotrzebnie się wtedy tak martwiłam przyszłością.

Równocześnie pojawiła się w powietrzu subtelna fioletowa mgiełka tegorocznych bzów. Jako miłośniczka koloru purpury (haha!) nie mogłam przejść obok tego obojętnie, ale zostawiłam te świeże pędy w spokoju na gałęziach. Niestety nie wszyscy w moim domu przepadają za zapachem bzu więc nie będę nikogo na siłę "uszczęśliwiać", a i krzewy chyba są zadowolone. Zamiast tego po raz kolejny sięgnęłam do "Straż Nocną" -  jak co roku o tej porze. Bzy prześladują mnie więc także w literaturze, oczywiście na moje własne życzenie. 

No i ostatnie - magnolie. Wielkie, słodkie i różowo-białe kwiaty nie należą do moich ulubieńców, ale z jakiegoś powodu zakwitły mi w głowie. Jakieś pół tysiąca lat temu Moritake (1473-1549) napisał pewne haiku, które w XX wieku Miłosz (jakże trafnie) przetłumaczył na język polski. Wiersz brzmi następująco:  

Opadły kwiat
Wrócił na gałąź?
To był motyl. 

Mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że to jeden z moich ulubionych wierszy i bardzo często słyszę to haiku w głowie o tej porze roku. I o ile w chwili, kiedy jabłonie tracą cierpliwość, przestają czekać na swoich umiłowanych-nieprzychodzących i zaczynają zrzucając płatki to nie mam nic do dodania, to w czasie, kiedy zaczynają przekwitać magnolie nie mogę się zgodzić. Kwiaty magnolii są o wiele większe i bardziej masywne, obsiadają gałęzie jak jakieś liliowe ptaki. I chyba właśnie to skojarzenie w zeszłym roku "wywołało kwiat z ogrodu", że tak sparafrazuję: 

motyl nie wróci
na gałęzie magnolii
ani biały ptak 

Nie wybiegajmy jednak na razie w przyszłość i cieszmy się, bo na razie wszystko kwitnie w pełni.Wracając w piątek z przystanku do domu, przepełniona radością wynikającą z jasnych perspektyw długiego weekendu dostrzegłam nieduży, wściekle różowy kwiat magnolii w jednym z mijanych ogrodów. Przystanęłam więc, rozpięłam torbę, wyciągnęłam swój słynny fioletowy notes i zapisałam: 

kwiaty magnolii
jak różowe ptaki na
nagich gałązkach

Później ruszyłam dalej, ale znów musiałam przystanąć żeby się szczerze roześmiać. Nieliczni przechodnie przyglądali mi się z uwagą, a ja znowu wyciągnąć notes: 

kwiaty magnolii
- w pół kroku przystanę
by zapisać wiersz

Potem niespiesznie poszłam do domu, a kwiaty pozostały. Jeszcze trochę czasu zostało do ich odlotu. 

marność nad marnościami i wszystko marność

Od dobrych trzech tygodni przechodzę nasilającą się coraz bardziej burzę związaną z nawałem pracy na uczelni. Nie skłamię chyba mówiąc, że zaczynam tęsknić za sesją, kiedy to w natłoku czyhających nade mną gróźb miałam chwilę, żeby od czasu do czasu sprawdzić w internecie jakąś głupotę, poczytać coś wieczorem albo dla rozluźnienia cyknąć partyjkę pasjansa. Naprawdę zaczynam za tym tęsknić! Zgroza i herezja!

Wszystko leży odłogiem i zarasta chwastami, każde moje hobby i zajęcie. Nie pamiętam kiedy ostatni raz trzymałam w ręce książkę spoza kanonu lektur. Od grudnia nie napisałam ani linijki żadnego opowiadania, a trochę ich w głowie mam. Wiersze, które Czarownica od Goździków miała przerobić na piosenki są w fazie projektowej schowane głęboko w pudle mojej głowy i nie zanosi się na to, żeby szybko mały zostać stamtąd wyciągnięte. Ostatni kolaż został zrobiony huhuhu, albo i dawniej, a o tłumaczeniu nawet nie ma co mówić. Za to dla odmiany rośnie moje zdenerwowanie, złość, żal i ogólnie pojęta frustracja.

Chroniczny brak czasu, bo każdą wolną sekundę poświęcam na analizowanie wywiadów terenowych na badania antropologiczne, co gorsza na temat, którego w życiu bym sama nie wybrała. Czarna Magia metodologii leży i szlocha w kącie, wspominając szczątkową wiedzę z zeszłego semestru (nie ma to jak wykłady w systemie co dwa tygodnie, kiedy to ciągle coś wypada... Efekt? Liczba wykładów w poprzednim semestrze: zdecydowanie zbyt mała.) Temat własnych badań terenowych, większych i obszerniejszych, które zbliżają się nieuchronnie? - Któż to wie? A magisterka... lepiej nie mówić. Wszystko to składa się razem na bardzo, bardzo nieszczęśliwą i niezadowoloną z życia Mimblę.

Rozpaczliwie szukam więc w tym wszystkim jakiegoś punktu odniesienia, który pozwoliłby mi być znośną dla otoczenia, ale przede wszystkim nie zwariować i utrzymać równowagę psychiczną. No właśnie - równowaga.

po lewej księżyc
słońce po prawej a ja
w równowadze 

o pętli wisielczej sesji

Nie przypuszczałam, że do tego dojdzie, ale jednak stało się: zaczyna mi brakować czasu. A i tak na klęczkach dziękuję duchom przezorności, które mnie nawiedziły w grudniu i nakazały napisanie wszystkich zaliczeniowych prac, referatów, analiz i Bóg wie czego jeszcze. Na razie zbieram żniwa dobrej passy i liczę, że odezwie się mój instynkt rowerowego maratończyka, bowiem przede mną najgorsza część, czyli trzytygodniowa wędrówka po piekle dantejskim, połączona z torturą i rzezią niewinnych. Terminy i formy nadchodzących egzaminów zmieniają się jak w kalejdoskopie zależnie od aktualnej wizji prowadzących, a ostateczna walka zostanie poprzedzona krwawą rozgrzewką przyszłego tygodnia, kiedy to objawią mi się czterej jeźdźcy apokalipsy, każdy z innego przedmiotu i gromkim głosem obwieszczą "proszę schować notatniki i wyciągnąć kartki".

Na razie staram się skupiać na najbliższych walkach, bez wybiegania myślami zbytnio do przodu, chociaż nie jest to łatwe. (A ciałko migdałowate nie śpi i wpada w panikę, paskudne ciałko migdałowate). Już czuję, podobnie jak inni studenci, zaciskającą się coraz mocniej na gardle pętlę wisielczą nadchodzącej sesji. 

W takim wypadku mogę tylko powiedzieć - byle do lutego. A jutro znowu:

szósta nad ranem
w autobusie kończę
swój przerwany sen 

~~

Ci vediamo.

pierwszy śnieg czyli w Katowicach z nieba spadają anioły

Dzisiaj zaczęła się moja zima - ogłaszam to oficjalnie na forum publicznym. Wychodząc z autobusu o 7.49 w szarość zimnego poranka stwierdziłam, że oto z nieba pada pierwszy tegoroczny puch. Jak co roku pomyślałam życzenie i ucieszyłam się jak dziecko na ten widok. Oczywiście jak łatwo się domyślić, chwilę po tej krótkiej i raczej nieśmiałej pruszynce nie było śladu. Nawet nie została najmniejsza mokra plamka na chodniku. Ale nie miało to najmniejszego znaczenia. Uwielbiam świeży śnieg.

W sumie to jest niewyjaśnioną tajemnicą, dlaczego tak a nie inaczej reaguję na to zjawisko pogodowe. Nie zmienia to jednak faktu, że mogłabym na niego patrzeć godzinami. Dlatego na zajęciach z estetyki (godzina ósma zdecydowanie nie jest korzystna do rozważań na jakikolwiek temat) pilnie śledziłam pojedyncze płatki fruwające za oknem. A za rzadką zasłonką puchu - anioły. 

Tym razem to nie metafora, tylko najprawdziwsza prawda i "fakt autentyczny", jak mawia mój dalszy znajomy.

Z okien głównej sali wykładowej oraz kilku salek ćwiczeniowych widzę boczną ścianę Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach, która (jak twierdzi Homek) jest "urzędniczością zwizualizowaną" i kwintesencją "odhumanizowanej architektury publicznej". Osobiście mam swoisty sentyment do tego budynku, a w ciągu trzech pełnych lat życia z tym urzędem po sąsiedzku, przyzwyczaiłam się i do kanciastych orłów, i do panów krążących czasami po dachu, i do tych dwóch aniołów, które zadomowiły się nad kolumnami. Z tymi ostatnimi nawet się zaprzyjaźniłam na tyle, żeby zaprosić je do siebie.

Anioły z Urzędu

W ten sposób powstały takie haiku jak: 

zawieja śnieżna
nie widać już urzędu
ani aniołów

albo takie, dzisiejsze:

pierwszy lekki śnieg
- anioły się zerwały
ze ścian urzędu?

Właściwie nie wiem skąd u mnie to zrównanie aniołów ze śniegiem. Może to kwestia podświadomego skojarzenia śniegu z czystością (a dalej to już logiczne). Może to być także zwykłe przeniesienie obrazu, który tak często widuję przez okno w czasie zimowych zawiei. Nie wyjaśnia to jednak mojej miłości do śniegu i pewnego rozerotyzowania tego obrazu śnieżnych aniołów, które w mojej wyobraźni tak chętnie chwytają w ramiona młode dziewczyny, by później zniknąć jak śnieg (chociaż nie zawsze). Angelologia zna takie przypadki...

Kolaż 243

 Może więc należy otworzyć okno i z pełnym przekonaniem zanucić: 

Niechaj przylecą młodzieńce,
Niech mię pochwycą za ręce,
Niechaj odciągną od ziemi,
Niech poigram chwilkę z niemi.

Może przylecą. Swoją drogą ciekawe jak Dziaduniowi Adasiowi spodobałaby się ta śnieżna wizja? Ale on nie ma już nic do gadania.

dym z ogniska, Włóczykije i gęsi czyli co jesień robi z Zuzanną

Niektórzy mogą być trochę zawiedzeni moimi ostatnimi wpisami, a zwłaszcza postem z zeszłego tygodnia. Gdzie się podziały haiku i haigi w formie kolażu? Cały liryzm diabli wzięli, można by powiedzieć. To już nie jest świat w 17 sylabach, tylko jakieś nie-wiadomo-co. Tych, którzy tak właśnie sobie myślą i których rozczarowałam zmianami na blogu szczerze przepraszam, ale też zwracam uwagę, że nie samą poezją człowiek żyje, a ponadto "la donna è mobile" - kobieta zmienną jest. (A ja to już chyba w szczególności). Co nie oznacza oczywiście, że porzuciłam haiku i kolaże na rzecz radzieckiego munduru i karabinu Mosin. Nie będę jednak ukrywać, że jestem osobą złożoną i skomplikowaną, łączącą w sobie wiele sprzecznych cech. Niektórym może wydawać się to sztuczne, ale takie nie jest. Zresztą dlaczego w jednym ciele ma siedzieć osoba o tylko jednym, jasno określonym zbiorze niewykluczających się nawzajem cech? Przecież to strasznie nudne!

Tak czy siak, dzisiaj, w ramach "wyrównywania nierówności" na moim małym kawałku internetowej przestrzeni, będzie mowa o jesieni, czyli (dla mnie przynajmniej) jednej z dwóch najpiękniejszych pór roku. Wiele osób nie jest miłośnikami października bo "jesień" to: "zimno, wczesne wieczory, deszcze i w ogóle szaruga. I owszem, listki w trawie leżące są śliczne, ale ile można się gapić na liście?". Ja do tego grona nie należę i wręcz przeciwnie - uwielbiam jesień (oraz zimę, ale o tym kiedy indziej). Nie tylko z powodu drożdżówek Moniki ani herbaty pitej litrami.

Jesień zawsze była dla mnie bardzo płodnym okresem jeśli chodzi o wiersze. Myślę, że to z powodu tej unoszącej się namacalnie w powietrzu nostalgii. Kulinarna pisała ostatnio, że czuje "specyficzny zapach, szczególnie wieczorami. To tak, jakby gdzieś poza zasięgiem mojego wzroku paliło się ognisko". To właśnie ten zapach dalekich ognisk i suchych liści mam na myśli, mówiąc o nostalgii. I to właśnie on sprawia, że jesienią staję się bardziej rozluźniona i chyba bardziej liryczna. Ale nie ma w tym nic dziwnego. W końcu to jesienią wszystkie Włóczykije odchodzą na południe, a ich zielone kapelusze nikną we mgle wieczornej. Również dzikie gęsi i żurawie odlatujące w dal są moją ulubioną częścią krajobrazu jesiennego. Można polecieć na skrzydłach cytatu i powiedzieć, że wrzesień "na klucz zamknęły żurawie". Ale wolę powiedzieć to sama, w siedemnastu sylabach:

marznę więc marzę
o locie na południe
na grzbiecie gęsi

ale niestety tak się nie da, więc jedynie:

nocami słyszę
jak dzikie gęsi lecą
zjadając gwiazdy 

Miałam okazję obserwować to w minioną sobotę, będąc na ognisku za miastem. Wrażenie było niesamowite. A znikające i pojawiające się na nowo po przelocie klucza gwiazdy pewnie jeszcze na długo zostaną w mojej głowie.

Dlaczego jeszcze uwielbiam jesień? Trudno powiedzieć. Kocyk i kubek z czymś ciepłym do siorbania nie wszystkich przekona, że ta pora roku wcale nie jest taka zła. Tak naprawdę wszystko polega na uchwyceniu nieuchwytnego. Może więc pewnym wytłumaczeniem będą moje dwie nowe prace, jeszcze nieopublikowane w internecie, które nieoficjalnie nazwałam "Bliźniaczkami Jesiennymi". Starsza z bliźniaczek, Siostra Zielona, już swoje przeżyła i ma za sobą pełne uniesień lato. Teraz z niepokojem patrzy przed siebie, obawiając się tego mroku i zimna, przed którym ją wszyscy ostrzegają. Wręcz żółknie od tego niepokoju i pełna obaw powtarza: "jesień i zima / uschną kwiaty i liście / po namiętnościach". W przeciwieństwie do niej, młodsza, Czerwona Siostra, z typową dla młodych osób ciekawością wypatruje jesieni. Czuje przez skórę, że coś się święci i bardzo chce wiedzieć co. "Już się rumieni / dzikie wino za oknem / zakłopotane". Pewnie też chciałaby się zarumienić, biedaczka, tak samo jak te liście. Może jej się uda, kto wie? Bo paradoksalnie kobiety w mojej rodzinie zwykle zakochują się właśnie o tej porze roku, a ja nie jestem wyjątkiem. Więc cóż w tym dziwnego, że czekam na jesień?

A wszystkim innym życzę, żeby tegoroczna jesień była "do przeżycia" i "do polubienia".

"Bliźniaczki Jesienne"czyli kolaż 239 i 240.